ببین، من تعجب نمی‌کنم که حرف‌های من را نمی‌فهمی! دقت کنی، می‌بینی که خیلی ساده است: آدمی که ساعت خوابش با تو فرق دارد... من آدمِ شبم و بیداری‌های توی تاریکی! چشمان من به تاریکی عادت دارند؛ همان‌طور که حرف‌هایم بوی شب می‌دهند! جنس حرفای من، با چیزی که از دهان تو بیرون می‌آید فرق دارند. آدم‌هایی امثال تو، از جنس منطق هستید و ظاهراً ( طوری که معلوم است ) من بوی توهّم می‌دهم. باور کن حتی ناراحت نمی‌شوم اگر جایی بشنوم که می‌گویند آدم‌های شب، مثل جغد، شوم هستند!
ما آنهایی هستیم که جایی، مرزهای آدم‌های عادی را رد کردیم و وارد این سرزمین شده‌ایم. مقصر اصلی کیست؟ دنبال آن نیستیم؛ این تنها یک صحبتِ دوستانه است، نه بیشتر! تنها این را می‌دانم که ما با شما فرق داریم. چیزهایی که شما را خوشحال می‌کند، اصلا برای ما جالب نیست. درواقع ما خوشحالی را از فرهنگ‌لغت‌مان پاک کرده‌ایم. ما تنها تمام روز را وقت‌کشی می‌کنیم تا شب از راه برسد زیرا در شب، همه‌چیز در تاریکی گم می‌شود و نیازی نیست تا خودمان را از دیدنِ کسی پنهان کنیم. روشن است زیرا خودمان نیز بخشی از تاریکی می‌شویم!
شب برای ما از اهمیت خاصی برخوردار است. سکوت مطلق، خصوصیتی که اجازه می‌دهد تا ما به هر آنچه سایرین در روز به آن می‌رسند، دست پیدا کنیم؛ منتها در داخل ذهن‌مان! ما همه‌چیز داریم و برای چیزی بیشتر از آن، منت کسی را نمی‌کشیم! برای ما هیچ غیرممکنی وجود ندارد. در دنیای رویا، هرچیزی قابل دسترسی است. حتی نیمی از چیزهایی که ما داریم، برای سایرین، یک آرزوی محال است! این را شرط می‌بندم! امتحانش مجانی است ولی امکان اینکه راه خروجی از این دنیا وجود نداشته باشد، همان چیزی است که طرفداران این دنیا را روزبه‌روز کمتر می‌کند!
ما را مانند مسافرینی در نظر بگیرید که هرروز دنبال یافتن یک آدرس جدید برای خوش‌گزرانی است! یک‌جور مکتشف! مثلا کریستف کلمب! دقیقا عکس آدم‌های روز که محدوداند. آنها در یک چهارچوبِ تعریف‌شده گیرافتاده‌اند و از آن نیز لذت می‌برند زیرا که نیازی به رویا ندارند. هر‌آن‌چیزی که قابل لمس باشد و با چشم، دیده شود، برای آنها کافیست! آنها حوصله‌ی جنگیدن ندارند. برای همین است که وقتی یک آدم بزرگ را می‌بینم، شک ندارم که او را در جایی ملاقات کرده‌ام؛ با وجود اینکه حتی یک‌بار هم او را قبل از آن از نزدیک ملاقات نکرده باشم؛ چراکه دنیاهای ما آدم‌های شب، به یکدیگر متصل هستند! او استثنایی از میان ماست که توانسته بین دنیای شب و روز، دَری باز کند و رویاهایش را در روز به تصویر بکشد! اگر یک همچین آدمی را دیدید، احتمالا می‌توانید لحظات خوشی را با او سپری کنید؛ حرف‌هایی برای گفتن دارد که برای شما ( آدم‌های روز ) شنیدنیست!
ما تنها نیستیم حتی اگر ساعت‌ها در را برروی‌مان قفل کنید، باز هم صداهایی را از پشت آن درِ قفل‌شده خواهید شنید که ثابت می‌کند موجودی که آن داخل است، تنها نیست. اینکه چیزی برای آدم تعریف‌شده نباشد، دلیل بر اشتباه بودن آن نیست. ما آدم‌هایی هستیم که زیاد به تعریف‌های سایرین اهمیت نمی‌دهیم زیرا که در دنیای ما واژه‌ها جور دیگری معنا می‌شوند حتی اگر بوی توهّم بدهند.
ما ناراحت نیستیم. ما آسیبی برای هیچ آدمی به حساب نمی‌آییم. ما ناهنجاری نیستیم. هرچند ظاهرمان متفاوت با سایرین است؛ که به گمانم این در دنیای آدم‌های روز، طبیعی‌ست: اینکه می‌گویند هر موقعیتی، ظاهری خاص می‌طلبد! موقعیت ما این‌گونه است دیگر؛ ظاهر، برای ما اهمیتی ندارد! منتها خصوصیت دیگری هم هست که در کنار چیزهایی که گفتم، ما را از بقیه جدا می‌کند و آن احترام به دنیای شخصیِ آدم‌هاست! ما هیچوقت کسی را برای انتخاب‌هایش سرزنش یا قضاوت نمی‌کنیم؛ چیزی که در دنیای آدم‌های روز، زیاد دیده می‌شود.
ما زیاد اهل صحبت نیستیم اما خوشحال می‌شویم اگر شخصی با روی باز با ما ملاقات کند و سر یک موضوع بیهوده، ما را به حرف زدن دعوت کند: مثلا سیگار بعد از قهوه می‌چسبد یا قبل از آن!
