
ازت عکس گرفتم تا موندگار بشی. اون روزها دلیل این کار رو نمیدونستم اما الان که دارم به عکسها نگاه میکنم، میبینم که زمان همهچیز رو هم نمیتونه تغییر بده؛ حداقل عکسها رو که نمیتونه!
الان که از اون روزها، سالها میگذره و باید تو خیلی عوض شده باشی ( مثل خودم! ) یکم از خودم دلخورم که چرا نشد، نتونستم اونجوری که میخواستی ازت مراقبت کنم که عوض دستهات که دور گردنم حلقه شده باشن، عکست رو ببینم که داری بهم ( درواقع به لنز دوربین ) لبخند میزنی! حالا ما توی عکس خوشحال بودیم یا واقعا بودیم؟
بنظرت من عاشق آدم توی این عکسها هستم؟ کسی که توی همون روزها ( که مال سالها پیشِ ) عاشقش بودم؟ بنظرت من آدم اونروزها رو دوست دارم؟ یعنی وقتی دارم به عکسهات نگاه میکنم و به یادت میفتم، به یاد همون آدم قدیمی میفتم و دلم برای همون آدم قدیمی تنگ میشه؟ یعنی اگه الان اتفاقی سررراهم سبز بشی، باز هم دوستت دارم؟ از یه روانشناسی شنیدم که دلتنگیِ بعد از جدایی، ربطی به دوست داشتن نداره؛ این یه عادتِ که باعث میشه فکر کنی دوستش داری!
نمیدونم... اگه ببینمت عکسالعملم چیه! بارها این صحنه رو برای خودم بازسازی کردم و هربار یه نقشی بازی کردم. یه بار سکوت کردم و با احترام بهت پشت کردم و رفتم. یه بار نشستم و صاف توی چشمات زل زدم و شروع کردم به گِلِگی! یه بار هم آغوش باز کردم و بغلت کردم و گفتم و خوشومدی عزیزم؛ بلاخره اومدی؛ میدونستم که میای!
آتیشم نسبت به اون روزهای اول کم شده. کمتر بهت فکر میکنم. کمتر بهت بدوبیراه میگم. کمتر میخوام که پیشم باشی. اما با اینحال باز هم بهت فکر میکنم. هنوز هم سوژهی خیلی از نوشتههام تویی! انقدر ازت نوشتم که تقریبا هرکی من رو میشناسه، یه جورایی تو رو هم میشناسه! درواقع تو باعث و بانی نوشتنم بودی؛ پس هرکی نوشتههای من رو میخونه و احیانا ازشون لذت میبره، باید از تو ممنون باشه!
پایانبندی خاصی برای این نوشته در نظر ندارم؛ مثل اکثر نوشتههایی که به تو مربوط میشه! فقط میدونم هنوز که هنوزه نتونستم ازت بگذرم؛ با اینکه شاید تو خیلی وقته ازم گذشته باشی و سوژهی دیگهای برای دلتنگی پیدا کرده باشی. شاید من بیمارم و حاضر نیستم که خودم رو به یه دکتر نشون بدم! شاید کار درست رو تو کردی! شاید تو از همون روزها فهمیدی که من بیمارم و مالِ زندگی مشترک نیستم! تو چطور تونستی از من بگذری؟ کاش حداقل این رو یجوری بهم حالی میکردی و یه بیمار رو همینجوری به حال خودش رها نمیکردی. بگذریم...