« همیشه آخرش خوبه! اگه میبینی که الان خوب نیست حالت، پس بدون آخرش نیست... »
کلیشه‌ای و غیرقابل درک و قبول، توی خیلی وقت‌ها؛ برای ذهنی که از شکست، نشعگی می‌گیرد و کامَش به تلخی، عادت کرده و این کارِ یک روز و دو روز نیست؛ ریشه در کودکی دارد!
چه می‌شود کرد که درنهایت، خودِ آدم است که به درد خودش می‌خورد؛ باید بخورد چون چاره‌ای نیست! حال تصور کنید که تصمیم‌گیرنده‌ای با این حجم از پریشانی را راضی کرد که: « جانم، غصه نخور، نترس، جا نزن! هنوز ابتدای راه است... » او اگر توانایی تشخیص کار درست را داشت که با نسیمی، خم نمی‌شد!
آدم است و این جمله‌هایی در عبور از پستی و بلندی‌های زندگی، بر زبان می‌آورد؛ هرکس به طریقی: یکی با موفقیت! یکی با روحی پاره-پاره! اما چه می‌شود کرد که اینها تمام، تجربه‌های شخصی خودِ اوست و برای آدمی دیگر، در شرایطی مشابه با او، شاید جوابگو نباشد؛ شاید باشد اما در گوشِ او فرو نرود! آدم است و تجربه‌هایی که عیارِ او را مشخص می‌کند...
نمی‌دانم... برای خودم می‌کنم! بیش از این، کاری از دستم برنمی‌آید!
