آدم‌ برفی

برف بارید و با خود، آدم ‌برفی را دعوت کرد. یک مخلوق که سفارشی از آن بالاها بود برروی زمین. فرزندِ آسمان، زائیده‌ی ابرها. دیشب که هوا یکرنگ° سفید شد، او را دیدم. صدای قدم‌هایش، خواب را از چشمانم ربود. نمی‌دانم کی بود به خواب رفتم. از انتظاری ناگفتنی، نعشه شده بودم.

بخاری‌ِ اتاقم خاموش بود، تاریکی و سرما، دسته‌جمعی میهمانِ محفلِ یک‌نفره‌ام شده بودند. گویا اینها خواسته‌ی من نبودند بلکه مقدماتی بودند برای حضورِ یک دعوت‌شده‌ی قابلِ احترام. ظاهراً باید آماده‌ی این پذیرایی می‌شدم؛ یک《آدمِ گوشتی》که این لیاقت نصیبش شده بود؛ درست زمانی که تمامِ اهالی شهرم در خوابِ ناز به سر می‌بردند؛ از جمله‌ خانواده‌ام؛ صدای خروپف‌شان، در سکوتِ مطلقِ خانه، واضح شنیده می‌شد.

سنگینیِ خاصی را در سمتِ چپِ قفسه‌ی سینه‌ام احساس می‌کردم. قلبم می‌گفت آری و مغزم مخالفت می‌کرد. طفلی انگشتانم، نمی‌دانستند از چه کسی اطاعت کنند. فرمان، از جایی خارج از زمین صادر شده بود. می‌دانستم که من اختیاری در قبول کردنِ این امر نداشتم. آن بالایی‌ها، خودشان بریده و دوخته بودند اما مغزم انگار دوست داشت تا استقلالش را به رخ‌ِ ایشان بکشد و به جمله‌ی《آدمی دارای قدرتِ اختیار است》جامه‌ی عمل بپوشاند ولی مگر می‌شد؟ گویا افکارِ انسانی، تنها مختصِ به حدفاصل زمین تا اتمسفر است؛ از آن به بعد خارج از کنترلِ این نیرو بود. بیچاره چشمانم که بی‌طرف، به تنهایی باید جورِ این نبرد را می‌کشید؛ شاهدش ساعتِ دیواریِ حال بود که ساعتِ سه‌ی بعد از نیمه‌شب را نشان می‌داد و من هنوز بیدار بودم.

سَری به حیاط زدم. باغچه پر از دانه‌های پاکِ برف شده بود و من و مغزم با مشاهده‌ی این نشانه، مشترکاً در برابر فرمانِ مذکور تسلیم شده و فردا را با کارهایی که باید انجام می‌شد، به قلبم سپردیم.

اکنون همان فرداست و نتیجه‌اش در تصویرِ نمایه، به وضوح مشخص می‌باشد.