گوه خوردن

کاش می‌دانستم چرا این آخرین سنگرم را گاهی خیلی خالی میکنم. ازش فاصله می‌گیرم و حتی گاهی خرابش می‌کنم.

کاش می‌دانستم نوشتن، یعنی من. منی که چند وقت است از نوشتنش گذاشته، هیچی نیست؛ نهایتاً یک تصویر است جلوی آینه. نمیدانم چرا گاهی دوست دارم تنها یک انعکاس تصویر باشم.

گاهی یادم می‌رود که نوشته‌هایم، همان دنیای شخصی‌ای‌ست که دلم می‌خواهد داشته باشم و دلم می‌خواهد بی‌دنیا باشم؛ کارتن‌خواب.

نمی‌دانم.

گاهی با یک تلنگر، مثلا از یک دوست که به حال دلم، قدری واقف است، چهار خط سیاه می‌کنم تا مثلا ادای دین کرده باشم ولی تنهایی، آن‌هم آخرهای شب، مگر دست از سرت برمی‌دارد. آن‌قدر زیر سوال می‌بَرَدَت که واضح بگویی گ: « گوه خوردم! » ولی مگر با گوه خوردن، چیزی حل می‌شود.

تنها چند کلمه را سوزانده‌ای و