مهارتی که در این مدتِ بیخبری، در او، به وضوح قابل مشاهده بود، این بود که میتواند بدون اینکه گردنش را به پایین خم کند، نگاهش را به سنگفرشها بدوزد و در حاشیهی این تغییر، همچنین مشاهده میشد که چروکِ بین دو اَبرویش هم تقریبا محو شده و انحنایی موازی، گوشههای ابروها و لبها را به پایین خمیده بود.
اشتراکاتِ آشنای گذشته که تا آن لحظه، کِش آمده بود: گوشیهای هندزفری بود که هردو گوش را پوشش داده و با آخرین حد از صدا، حواسش را از اطراف، بریده بودند. به گونهای که بلید گوشهای از لباسش را میکشیدی تا از اعلامِ وجود کنی. از دیگر تشابهات، به قدمهای آهسته و کِشداری که عجلهای برای لو دادنِ مقصد نداشتند.
گاهی نیز به یاد ایامی که چیزهایی را از هوا میقاپید و در صفحهی یادداشتهای گوشیاش وارد میکرد، بیشتر° حواسش را از اطراف پرت میکرد. باید مقداری از نزدیک، با او همقدم میشدی تا متوجه یک خصوصیتِ ذاتی میشدی که بسیار نامحسوس بود. البته « ذاتی » نه به معنای انحصاری بودن، تنها برای او، که بیشتر برای تجربهای بینظیر بود که احتمالا در او، بیشتر از بقیهی همسنوسالهایش به چشم میخورد: تنهایی.
نفسهای عمیقی صدادار و بعد، چشمانی که برای مدتی کوتاه، برق میزدند. گاهی یک نیشخند ( ظاهراً ) به شخصی خیالی که همقدمِ همیشگیاش بود و نگاهی گذرا و پرالتهاب به طرفین و بعد ادامهی مسیر.
موسیقی مورد علاقهی اینروزهایش، بیکلامهایی با پسزمینهی پیانو بودند و از روتینهای جدیدش، یکی، این بود که به یکی از هندزفریها، استراحت بدهد و ولومِ صدا، تقریبا پنجاه درصد از صدرصد باشد. نشانههای نوظهوری که چندماهی دامنگیرش شده بودند. همراه با نوشتنهایی که کمرنگتر شده بودند. خلوتهایی بالای نیم ساعت، در ساعتهایی نزدیک به نیمهشب، در قسمت تاریکی از پارک و خیره شدن به ستارههایی که یکیدرمیان، از ابرها فرار کرده و چشمکزنان، او را به آسمان° وسوسه میکردند.
قهوههای ساعت ده شب به بعد، با اینکه همهجا علنی اعلام کرده بود که دیگر تأثیری در خواب او ندارند و تنها برای پر کردن وقت، استفاده میشوند، از شریک جرمهای ردهبالای این بازی به حساب میآمدند با اینحال که کسی او را مجبور به این کار نکرده بود!
این روزهای آخر، هرکس میدیدش، با اولین نگاه متوجه میشد که بیش از حد معمول، در استفاده از کلمات، خسیس شده است. علاقهای به اظهارنظر درمورد ( تقریبا ) هر مسألهای که کسی با او درمیان میگذاشت را نداشت و معمولاً « اوم » طولانیترین ساختار واژهای بود که زحمتِ انتخابش را به خود میداد. البته اکثر اوقات، تنها نبود: یا با مشتریانی که سر و کلهشان دویست، سیصد هزار تومان میارزید، سروکله میزد یا رفقایی که به یک لیوان شیرموزبستنی یا آب انار، یکی، دو ساعت از وقتش را اشغال میکردند. شاید اگر بشود اسمش را بزرگواری نامید، پیشنهاد به قدم زدنهایی بود که بهشان میداد و آنها را بسیار خشنود میکرد. از رفتارهای اتفاقی که دچارش شده بود و از استفادهی زیاد، به یکی از خصوصیات اخلاقیاش تبدیل شدن بودند، سکوت، لبخند و تأییدیههای چاشنیِ « اوم » بودند که باعث شده بودند تا روزهایش بیشتر طعم آب نار و شیرموزبستنی به خود بگیرند.
او اخیراً استادِ باز کردنِ سَرِ صحبت با کسانی بود که در سکوت و کمحرفی، بهش طعنه میزدند. آنها تنها کسانی بودند که موفق میشدند روتینش را برهم بزند. دقیقش را نمیدانست. احتمالا آنها، انعکاس تصویرش در آینهای بودند که علاقهای به قرینگی در آن را نداشت پس، از فلان کتاب حرف میزد یا از فلان سریالی که تا نیمه دیده و بعد، رها کرده و میخواهد بداند، او جرأت دارد در این بازی، شکستش بدهد و آخرِ فیلم را برایش تعریف کند!
جالب اینکه موفق بود و انعکاسهای زیادی را موفق به جذب به خودش، یافت که احتمالا ظاهراً علاقمند به این کار نبود اما چیزی از قلبش، این را فریاد میزد؛ بااینکه کم پیش میآمد در هیچکدام از این همراهیها، در همان لحظه، حضور داشته باشد. اکثراً خود را تنها، بر روی یکی از همان صندلیهای تاریکِ گوشهای از پارک تصور
میکرد.