دنیا شده درهای تاریکی برای رسیدن به روشنی های از جنس انسانیت.
سعی دارم این باور را بر ذهن تاریک خود بقبولانم گویا تنها راه ماندگار شدنم در این سیاره خاکی همین است.
گویا تنها تعریف یا توصیفی برای تمامی تلخی های جامعه دارم همین است.همین
دنیا آن دنیا کوچک بچگیمان نبود ....
دنیا رو باهمه سختی ها و ناکامی هایش در اغوش خود میگیرم و تا اخرین نفس برای تفیرش مبارزه میکنم.
شاید هم باید من تغیر کنم و رنگ دنیا شم شایدم باید همینی ک هستم بمونم و بقیه رو مثله خودم کنم؟
