این روزا حسابی هوا گرمه!
راستی سلام! یادش بخیر پونزده سال پیش که میخواستم یه مطلب توی وبلاگ بنویسم اینطوری شروع می کردم:
سلام، سلامی به زیبایی طبیعت چشم نواز!
یا
سلام، سلامی به طراوت باران بهاری!
اما حالا همون سلام! باحاله نه؟ آدما وقتی سن شون میره بالاتر، ناخودآگاه از خودشون فاصله می گیرن! مثلا الان من با اون علی که 10 سال پیش 20 سالش بود زمین تا آسمون فرق دارم! اما خوب یه چیزایی هنوز ثابت مونده! بگذریم از این حرفا! همیشه موقع نوشتن اجازه می دم دلم هرجور که میخواد بنویسه! برای همینه که پراکندگی توی مطالبم زیاده!
الان هوا گرمه! خیلی ام گرمه و منم حسابی کلافه ام! ( این یکی از همون چیزاییه که 10 سال پیش هم وجود داشت، کلافه بودن رو میگم) از وقتی از اینستاگرام فاصله نسبی گرفتم، کمتر در معرض اخبار بد و منفی هستم! این یکی خوبه! خیلی ام خوبه! اما خب بد ماجرا اینجاست که ما هر روزمون منفیه! صبح که چشم مون باز میشه تا آخر شب که بزور می خوابیم! اصلا آدم منفی نگری نیستم! ولی حقیقت جامعه مون همینه! منفی منفی! هرچند کارایی که میگم طعم مثبت زندگی رو با خودش به همراه داره اما حرف من اینجاست که من حس و حال مثبت رو برای خودم نمی خوام فقط! گیرم تا آخر عمر، حس و حالم همیشه مثبت بود! وقتی کل مردم منفیه حال شون، حس مثبت من به چه دردی می خوره؟ کلافه بودنم هم از همینه که آدما راحت می تونن حال و هوای مثبتی داشته باشن اما خب هیچ وقت نمی خوان خودشون رو از طناب هایی که اسیرشون کرده رها کنن! خودشون رو زنجیر کردن به حس و حال منفی!
بگذریم، الان نیاز به تمرکز دارم چون یه جلسه مهم دارم! بریم به جلسه برسیم. فعلا رفقا!