سلامی دوباره!
به بهانه جشن مرداد ماه بنیاد یاران عشق میخوام بنویسم!!
بخشی از زندگی من طی ده سال گذشته صرف کودکان مبتلا به سرطان شده! چه اون زمان که عضو داوطلب کانون آینه بودم و چه اون زمانی که مدیر روابط عمومی خیریه قلب های سبز! طی این مدت با بچه های زیادی که به سرطان مبتلا بودن ارتباط داشتم، دختر و پسرهای گلی که درس های بزرگی رو بهم یاد دادن! تا اونجا که خیلی وقتا که کم میارم بهشون فکر میکنم و از قدرتشون قدرت می گیرم!
سرطان بیماری عجیب و غریبی نیست! مخصوصا این سالها که حداقل توی هر خانواده ای میشه افرادی رو دید که باهاش دسته و پنجه نرم میکنن! سرطان قابل درمانه به شرط اینکه به موقع متوجه این بیماری بشیم! از اینا که بگذریم میخوام یه خاطره بگم براتون.
سال 97 به مناسبت شب یلدا یه جشن فوق العاده برگزار کردیم توی بخش خون بیمارستان کودکان تبریز! همیشه مناسبت ها براشون برنامه داشتیم ولی اون شب یلدا واقعا موندگار شد! از شعبده بازی گرفته تا نمایش و موسیقی. بچه ها واقعا شاد بودن و خوشحال! یه دختر بود به اسم مهسا، اشتباه نکنم 5 یا شش سالش بود. اون موقع خیلی حالش بد بود. ولی با اون حال بد هم توی جشن مون شرکت کرد. جشن که تموم شد دو روز بعد مهسا فوت کرد. برای یه کاری رفته بودم بیمارستان که مادر مهسا رو دیدم. بهم گفت خدا خیرتون بده، مهسا دو روز اخر زندگیش رو شاد زندگی کرد. این جمله همیشه توی ذهنم حک شد! هم ناراحت بودم هم خوشحال! ناراحت از رفتن مهسا و خوشحال از اینکه حداقل بعد از اون همه درد و سختی بالاخره خوشحال از دنیا پر کشید. توی این سالها بچه های زیادی رو از دست دادم، از صبا گرفته تا مهسا و رضا و مهدی، اما خوب بچه های زیادی هم خوب شدن. امیدوارم هیچ کسی به سرطان دچار نشه اما شد میخوام بهش بگم که سرطان پایان زندگی نیست چون دیدم افراد زیادی رو که سرطان رو شکست دادن.
الانم بنیاد یاران عشق جشن مرداد ماهش رو به بیماران مبتلا به سرطان اختصاص داده! من شرکت می کنم حتما! پیشنهاد میکنم شما هم حتما شرکت کنید.
