
یه موقعهایی هست که حالِ هیچی نی...
خودتی و خودت.
یه جوری تنها میشی که انگار غیر خودت هیچکس رو تو این دنیا نداری.
برنامهریزی؟
ورزش؟ مدیتیشن؟ پیادهروی؟ همهی اینا خوبه امّا هرچقدر هم قوی باشی باز به ارتباط با آدمها نیاز داری.
مگه میشه آدم گوشه عزلت بگیره و خوشحال باشه؟ آره مگه اینکه فازِ درویشی و آدمهای معنوی بگیری که میزنن به بَرِ بیابون و ادعا کنی من خیلی خوشحالم.
همهی ماها به تنهایی نیاز داریم ولی اگه این تنهایی تکرار بشه و نتونی با آدمهای اطرافت ارتباط برقرار کنی تبدیل به یه کابوس همیشگی میشه.
ولی خب راه حل چیه؟
این نکتهها رو وقتی تنهایی بهت فشار آورد به یاد بیار:

چه من، چه تویی که این متن رو میخونی چه هرکس دیگهای تو این دنیا یه روزایی احساس تنهایی میکنه.
حتّی اجتماعیترین آدمها با روحیه و انگیزهی بالاهم گاهی حس میکنن که هیچکس متوجه حرف اونها نمیشه.
به قول بنده خدایی که میگفت:
"دنیای مربعها من یه دایرهام که هیچکس متوجه عرض بنده نمیشه😂"
بله واقعاً چنین شرایطی برای همه پیش میاد. اونی که خلاف اینو میگه داره تظاهر میکنه.
حتّی باانگیزهترین رفقای انگیزه منم این دوران رو تجربه کردن. پس یادت باشه:
احساس تنهایی به همهی آدمهای دنیا دست میده.

تو چنین شرایطی اصلا به فیلمهای سوشال مدیا توجه نکن.
من که نمیام از بدبختیهام فیلم و عکس منتشر کنم رفیق.
مردم شامهای لاکچری، دور دور کردن با ماشین و گوش دادن به آهنگهای مودشون رو برای شما پست و استوری میکنن.
قطعاً خودتون هم تجربه کردید، وقتی با این آدمها ارتباط رو در رو برقرار میکنین، اکثریت احساس ناراحتی و تنهایی میکنن.
خیلی از همون آدمهایی که عکسهای سوشال مدیاشون پر از زرق و برقهای خاصه، مشکلات حل نشدنی توی زندگیشون دارن که تا وارد جزئیاتشون نشی متوجه نمیشی.
توجه: هیچ نیازی نیست وارد جزئیات زندگی هیچ آدمی بشیم.
با سرعت گرفتن نشر اطلاعات تو دنیای امروز یه احساسی درون ما هست که میگه یالااااا دیگه پاشو یه کاری کن.
ولی چیکار کنی وقتی ذهنت خستس؟ کاری از دستت بر نمیاد! ما فقط وقتی بازدهی بیشتری داریم که ذهنمون باز شده باشه.
وقتی سایهی تاریک تنهایی بالای سر قرار میگیره تنها کاری که میشه کرد اینه که جملهی زیر رو به یادت بیاری:
"این دوران گذرا و مقطعیه و کاملاً حالت طبیعی داری. آموزش دیدن و پیشرفت کاری مناسب یه زمانیه که ذهنت آزادتر و بهتر فعالیت میکنه، پس الان یکم به استراحت نیاز داری تا قویتر شروع کنی".

یه وقتایی تو اوج تنهایی مدرسه یا دانشگاه تموم میشه یا شغلت رو از دست میدی.
همیشه این چیزها گذرا و مقطعی هستن. دبستان تموم میشه، شروع راهنماییه، راهنمایی تموم میشه شروع دبیرستان و بعد دانشگاه.
تموم شد؟ البته که نه!
آدمی که فکر کنه آموزش دیدنش تموم شده خیلی خیلی باید روی ذهنیتش کار کنه.
هنوز میتونی توی انجمنهای آنلاین، وبسایتهای آموزشی و غیره کلی محتوای جدید یادبگیری و توی همین فضای دیجیتال دوستهای مجازی پیدا کنی و در رابطه با مهارتهای تخصصی اظهار نظر کنی.
پس هر وقت یه کاری رو از دست میدی نگران نباش، یه شروع جدید منتظرته.
وقتی تنهایی میاد سراغمون احساسات پشتش چیزی جز غم و اندوه نیست.
ولی توی ناراحتی غرق نشو. ببین چی تو رو ناراحتت کرده. به رابطهی جدید نیاز داری؟ شغل جدید؟ مهارت جدید؟
هرچیزی که هست سعی کن توی مسیرش قرار بگیری.
الان یه سریا میگن اگه اینجوری بود که: ی.ی.ی.ی🐉
قرار نیست ساده باشه و یه شبه کشور و قاره رو بسازیم. شاید این پروسه چندین ماه طول بکشه ولی همین که توی مسیرش قرار بگیریم، با افزایش دوپامین تو مغز انرژی و انگیزهی بیشتری برای رسیدن به مقصد داریم.

نه همیشه شبه، نه همیشه روز. چرخهی زندگی همین شکلیه یه روز پرتت میکنه ته دره یه روز اوج میگیری.
سعی کن سخت نگیری، ساختن یه آدم قوی و بهتر به زمان لازم داره.
خلاصه که امیدوارم حرفام واست مفید باشه و از این جملههای کلیشهای.
پیشنهاد و نقد کامنت کنید، پذیرام.
خیلی ارادتمندم.❤