در ورطه

تازگی فکر می‌کردم یک زندگی دوگانه یا دو زندگی متفاوت دارم. منظورم دو شخصیت نیست بلکه همزمان در دو جهان متفاوتم. یکی خیلی آشناست، می‌شناسمش. سالیان سال رشد کرده، غنی شده. درش زندگی کردم، آرام است. در این جهان راحتم. می‌دانم در هر لحظه باید چکار کنم. زندگی دوم مبهم است. پر از عدم‌قطعیت، مقایسه، قضاوت، رقابت، دیگران. زندگی اول تنهاییست. روالی منظم. پر از «آن‌»‌های غلیظ.

جبر زندگی، جهان دوم را تحمیل می‌کند، جایی که تسلیم حوادثم. مسئله اینجاست که منِ خو کرده به زندگی تنها با شخصیتی که در آن شکل گرفته است باید وارد جهان دوم شود که به هیچ وجه پیش‌بینی‌پذیر نیست.

«نازک‌آرای تن ساقه گلی که به جانش کِشتم و به جان دادمش آب، ای دریغا به برم می‌شکند...»

Artist: Madeleine Peyroux

Song: Weary Blues

Album: Careless Love

Year: 2004

Link: http://u.pc.cd/ozQrtalK

Painting by: Andrew Wyeth