ترک کردن یا ترک شدن مفهومی بنیادین است چرا که از مهمترین مسئله انسان نشائت گرفته است: مرگ. ترک کردن چیزی به چه معناست؟ ترک کردن در دل خود معانی‌یی همچون ناتمامی، رهاشدگی و غربت را در بر گرفته. هر ترک کردنی رها کردن چیزها در جایی‌ست که هنوز به کمال و غایت خود نرسیده‌اند. مردگان آرزوهای دست‌نایافته، مسیرهای طی نشده، اهداف محقق نشده، طعم‌های نچشیده، نواهای نشنیده و بسی چیزهایی از این دست دارند که با ترک زندگی در فضا رها شده است.
بدین معنا هر ترک کردنی نوعی مرگ است یا مرگ بزرگترین ترک کردن‌هاست و البته که زندگی تداوم است. زندگی مصداق ترک نکردن است. هر ترک کردنی، فقدانی‌ست غمناک. گویی رشته‌ای در نقطه‌ای قطع شده و دیگر نمی‌توان امتداد آن را دنبال کرد. آن رشته‌ی قطع شده اما همچنان به دنبال امتداد خود است، در ذهن.
تداوم، آشنا و امن است. تداوم وطن است. انسان معاصر در پی تداوم است از میان ترک کردن‌ها بی‌شمار. تداوم در روندهای روزمره زندگی شکل می‌گرفته در هنر، معماری، غذا، ادراک و رفتار. امروز در جهان گسسته سایبری تجربه تداوم، امری استثنائی است. در عوض انباشت ثروت، شهرت، قدرت تداومی‌ست پوچ، بی‌معنی. مداومتی گسسته و کوتاه، مرگ‌هایی مکرر، ترک گفتن‌هایی دائمی. همچون ظرف شکسته‌ی هزاران تکه‌ای که بند زده شده اما کسی از آن آبی نمی‌نوشد.
