سحر از مشرقِ جان، پردهی ظلمت بدرید
شبنم از شوقِ تماشایِ تو بر برگ چکید
آبِ روشن به تمنایِ رُخت آینه شد
باد در گیسویِ بید از نفسِ عشق دمید
عقلِ هشیار پیِ چاره، قدم پیش نهاد
تا نگاهت زِ کمینگاهِ مژه تیر گشاد
خرمنِ صبر و شکیباییِ من شعله گرفت
سلطنت را دلِ دیوانه به چشمِ تو بداد
به تماشایِ تو سوگند خورم
که به آیینِ تو پابند شدم
همه آفاقِ مرا نور گرفت
تا به چشمانِ تو پیوند شدم...
آفتاب از پیِ دیدارِ تو از کوه دمید
باغ از عطرِ نفسهایِ تو جامه بدرید
کفر و ایمانِ مرا از دلِ حیران بزدود
عشق در آینهی چشمِ تو خورشید بدید
من همان قطرهی سرگشته که در جویِ وجود
بینشان از خود و از گردشِ ایام ببود
ناگهان چشمِ تو چون بحرِ خروشان بدمید
قطره در آینهی چشمِ تو دریا بنمود...