من به تماشایِ نسیم
من به تماشایِ پیامی که از آن سویِ زمان میآید
رفتهام تا تهِ آن کوچه تاریک و بلند...
پشتِ آن پرچین که سحر منتظر است.
باید از واژه گذشت
باید از لایهٔ این شب که به سنگینیِ یک بغض شده، ساده گذشت
تا نبینیم که پاییز، دمی میماند
تا نبینیم که در باغ، گلی میمیرد.
رنگِ صبح است دلم
بویِ بارانِ پس از واقعه را میشنوم
تا که یلدا نرود...
نور، از لایِ درِ بسته به رؤیا نرسد.
گوش کن...
در تهِ این شبِ تار
یک نفر میگوید:
«صبحِ امید نرسد، تا شبِ یلدا نرود.»