کلید سرد و فلزی را درون قفل چرخاند و در فلزی قدیمی با صدای قیژ قیژ باز شد .
قدم اول را به سختی برداشت و بعد قدم دوم ، سوم ، و حالا قدم برداشتن کمی ساده تر بود ...
از باریکه ی کوچک میان درختان بید مجنون که به خانه ی قدیمی منتهی میشد گذشت ، درختانی که روزی سایه شان پناهگاهی بود ؛ و اکنون بیشتر اسکلت هایی سرد و غمگین به نظر میرسیدند!...
با چند قدم بلند ، خودش را به حیاط پشتی رساند .
اطراف را از نظر گذراند ... چشمانش به یکباره حامل اشکی به سنگینی غمش شد !
کمی جلوتر رفت و لبه ی حوض خشک شده نشست ....
زانوهایش را در آغوش کشید ، اجازه داد اشک هایش آزادانه پوست یخ زده اش را نوازش کنند!
یاد روزهای دور بخیر ؛ روزهایی که همینجا ، کنار همین حوض می نشست تا پدربزرگش حین رسیدگی به گل های پنیرک بنفش رنگش قصه هایی از سیمرغ و رستم ، افراسیاب برایش بازگو کند ...
آن روزها وقتی نفس میکشید ، عطر دل انگیز یاس و گل های محمدی سرمستش میکرد و جانش را تازه می نمود اما اکنون ... حتی درخت های انار و انجیر هم خشکیده و بی روح بودند .
روزی همینجا لبه ی همین حوض نشست و این خانه را قطعه ای از بهشت روی زمین نامید ؛ اما اکنون اینجا بیشتر شبیه به مأمن روح های سرگردان بود تا خانه ی پر مهر و سرسبز روزگار کودکیش ...
چشمانش را برای لحظه ای بست و وقتی بازشان کرد ، انگار تمام خاطرات از پس دالان های مغزش به بیرون جهیده بودند !...
مادربزرگش روی همان فرش آبی رنگ نشسته بود ، با لبخندی که گویی تا ابد ماندگار است .
حالا حین ریختن اشک لبخند میزد ، میخواست جلو برود اما میترسید از رفتن و ناپدید شدن مادربزرگ میترسید
مادرش همان لحظه پرده ی خولکی « ساخته شده از نی » را کنار زد و از خانه بیرون آمد به سمت فرش رفت و حین گذاشتن سینی چای روی فرش لب زد :
_ آرزو کجایی ؟
نگاهش به سمتی که مادرش نگاه میکرد چرخید ، دخترکی سرش را از باغچه بیرون آورد و ب مادرش خیره شد
دخترکی که لب و لوچه اش رنگ قرمزی ناشی از خوردن توت های قرمز گرفته بود ...
خودش بود ؛ البته نسخه ی کودکش !
حواسش را معطوف کرد ، امیر پسر دایی اش را دید بالای درخت همان جایی ک توت های درشت تری داشت ...
نگاهش کرد به اندازه ی تمام سال های دلتنگیش آن پسر بچه ای ک دندان های جلوییش افتاده بود را نگاه کرد !
صدای جیغ دختری درون گوش هایش پیچید ؛ گوشه ای از حیاط کیمیا و مهرداد را دید
مهرداد پسر دایی اش موهای فرفری کیمیا دختر خاله اش را درون مشت کوچکش قفل کرده بود و میکشید و کیمیا فقط جیغ میزد ...
یک دل سیر آن دو را هم نگاه کرد ، همبازی های کودکیش را ...
مهرداد این روزها پدر دو فرزند بود ... و کیمیا هم در شرف ازدواج اما امیر ... امیر زیر خرمن ها خاک !
_ چخبرتونههه این علی هم نوه داره صداشون در نمیاد . صدای شما تا سر کوچه میره
لبخند شادی ب لحن عصبانی و چهره ی بامزه ی پدبزرگش زد ، همیشه همین را میگفت ...
بعد یاد علی اقا همسایه ی پدربزرگش افتاد که همین سال پیش فوت شد ... مرد مهربانی ک هیچوقت از صداهای زیادشان گله نمیکرد حتی اجازه میداد از درختان میوه ی حیاطش بچینند ...
زندگی داشت مانند یک فیلم از جلوی چشمانش عبور میکرد ، سکانس به سکانس که باز برگشت به همان قبرستان ارواح بی رنگ اطرافش را نگاه کرد ، دیگر نه خبری از امیر بود نه مهرداد و کیمیا ... باز هم تنهایش گذاشتند بی معرفت ها !
از جایش بلند شد با ترس کمی جلو رفت و با کلید در خانه را باز کرد
پایش را درون خانه گذاشت و به آیینه روبرویش نگاه کرد که حالا سرشار بود از غبار جلو رفت و دستی روی آیینه کشید و غبار هایش را کم و بیش پاک کرد ؛ چهره اش را از نظر گذراند فرق کرده بود زمین تا آسمان ! شاید اکنون اگر پدربزرگ او را میدید نمیشناخت ...
گوشه ای روی زمین نشست و به جای خالی تلوزیون نگاه کرد
_ الله اکبر ، آفرین شیر مرد ، خدا به همراهت !
دوباره همه چیز رنگ گرفت
پدربزرگش این جملات را خطاب به موسس سلسه ی گوگوریو امپراطور جومونگ میگفت !
دایی اش حمید بالش لوله ای را زیر سر کرده بود رکابی و شلوارک به تن داشت و تخمه میشکاند ؛ هم زمان با هر ضربه ی شمشیری که جومونگ حوالی دشمنانش میکرد از شادی یک متر به هوا میپرید !
چند روز پیش همین دایی اش را دیده بود با کمری خمیده و ... موهایی سراسر سفید !
آهی کشید که صدای خنده ای از بیرون آمد ، فورا دوید و از خانه بیرون رفت ...
دایی کوچکترش حسین را دید ، ک با خنده شلنگ آب را روی بچه ها گرفته و هر کدام سعی میکنند با جیغ و داد فرار کنند ...
همان دایی که شاید چندسالی میشود ندیده اش !
کاش کودک میشد و در همین خانه میماند
اما غیر ممکن بود دیگر نه پدربزرگش بود نه مادربزرگش و نه حتی آن حال و هوای قدیمی و صمیمیت ها ؛ اکنون فقط یک خانه ی متروک و غبار گرفته از تمام کودکیش یادگاری داشت !…
کاش همه چیز به دورانی که در همین کوچه دوچرخه سواری میکرد بر میگشت ...
کاش طعم شربت خنکی که پدربزرگ ، از گل های پنیرک باغچه درست میکرد را میچشید .
کاش با بچه ها وسطی بازی میکرد و روی دیوار ها با گچ نقاشی میکشیدند ...
کاش همان زمانی که باید ، قدر چیزهایی که داریم را بدانیم و بفهمیم که هیچ چیز با « ای کاش » گفتن درست نمیشود ....
