آهی کشید به وسعت تمام دردهایش ؛ آهی که از هیچ درد جسمی نشأت نمیگرفت .
از بی پناهیش نشات میگرفت ؛ از اینکه به زور نفس میکشید و گریه اش با وجود تمام تلاش های بی پایانش قطع نمیشد .
همانجا نشسته بود پایین همان چراغ خواب با بازویی کبود زانویی زخمی موهایی آشفته و سری پردرد
گوش هایش سوت میکشید و هر دو طرف صورتش از سیلی های زیاد داغ بود . خراش های صورتش بخاطر اشک های شورش میسوختند و او جلوی دهانش را گرفته بود تا مبادا صدایش بالا رود
لامپ ها خاموش بود و او مطمعنا خواب نبود فقط خودش را به خواب زده بود
مگر میشد کسی بعد از این کتک زدن وحشیانه ، این ظلم بخوابد ؟
در سرش چیزی نجوا میکرد ؛ بگو ، بگو ، بگو
اما به چه کسی به چه کسی میگفت که دو سال است آب خوش از گلویش پایین نرفته ؟
حتی از انجام کارهای شخصی اش هم میترسد مبادا اشتباهی کند چون میداند چه تنبیهی در انتظارش است .
به که بگوید که او نازنین دردانه مادرش کسی که تا بحال از پدرش سیلی نخورده حالا رد انگشتان این مرد روی صورتش حک شده ؟
به چه کسی لعنت بفرستد ؟
به دایی اش ؟ به عمویش به کدام یک ؟
به همان هایی ک زیر گوشش نجوا میکردند که او مرد خوبیست ؟ به کسانی که به کودکیش رحم نکردند ؟ همان هایی که مجبورش کردند ؟
او فقط ۱۳ سال داشت و حالا در ۱۵ سالگی به مثال یک زن سی ساله غم دارد ، درد دارد .
در این دو سال : از خانه بیرون انداخته شده ،
با تبر تهدید به مرگ شده ،بارها موهایش به انگشتان آن مرد پیچیده اند و سرش چندین بار به خون نشسته ...
حالا نمیتواند درست نفس بکشد ریه هایش انگار یاری اش نمی کنند قلبش دیوانه وار میکوبد و از ضرباتی که به کمرش خورده نمیتواند صاف بنشیند
برای یک چراغ خواب .
چراغ خوابی که یادش رفت روشن کند .
به یاد آورد
زودتر روی تشک دراز کشید .
شوهرش آمد
– چرا چراغ خواب رو روشن نکردی ؟
_ حواسم نبود روشنش کن ایستاده ای
– پاشو روشنش کن
– خب ایستاده ای روشن کن دیگه
_ گفتم بلند شو
– اصلا خیلی بهش علاقه داری خودت انجامش بده .
و این بود شروع ؛
برای همین ،
عادلانه است ؟
نیست اما اگر اکنون به خانواده ی همسرش بگوید چه چیزی جواب میشنود ؟
احتمالا میگویند : وقت خواب اعصاب نداره باید انجام میدادی یا هیچی نگو تقصیر خودته شاید هم بگویند ... هیس مطی !
و خانواده ی خودش ؟
حتی فکر گفتن به ان ها را نمی کند اصلا به همین خاطر است ک تحمل میکند . برای « خانواده »
مادرش اگر بفهمد که چه چیز هایی پشت سر گذاشته در جا سکته میکند.
پدرش هم مردی است دور از او و دنیایش .
بچه بزرگ خانواده است و نمیتواند با کسی درد دل کند ؛ عملا همه چیز بر دوش خودش است
نمیخواهد دوباره سرباری شود برای خانواده اش احساس میکند در این دو سال همه چیز برایشان بهتر پیش رفته با نبودنش .
دستانش میلرزد و سرش گوم گوم میکند انگار که درونش باندی روشن است .
سرش را به تشک های پشت سرش میچسباند درون اتاق نشسته و شوهرش درون پذیرایی خواب است حالا مطمعن شده که خواب است .
شکسته اما قوی است حتی قوی تر از آنچه خودش می پنداشت .
این حجم از صبر این حجم از پختگی این حجم از سکوت از یک دختر ۱۵ ساله بعید نیست ؟
شاید او هم به همین دلیل باز کارش را میکند چون میداند که مطهره صبور است .
میداند که هر چه کند کسی نمیفهمد و روز بعد باز هم دخترک ساده لوح میپرسد که ناهار چه چیزی دوست دارد تا برایش بپزد .
مطهره سرش را روی زمین میگذارد جنین وار درون خود جمع میشود راهی ندارد
نه بحث جواب میدهد ،
نه قهر ؛
نه گفتن ،
و نه رفتن .
میترسد که در انتهای همه ی اینا برسد به متارکه میترسد ک باز هم بشود سر بار خانواده اش
پس چشمانش را میبندد و سیاهی دل پذیر را به جان میخرد
و در دل یک چیز میگوید :
خدایا اگه کس دیگه ای به درد من دچاره بهش جرئت بده تا جلوی ظلم رو بگیره .
روز بعد مطهره از خواب بیدار نمیشود
ضربه ای که به سرش خورده او را از پای در می آورد .
و شوهرش برای اولین بار میفهمد که چقدر او را دوست داشته ... اما این دیگر نوش دارو ، بعد مرگ سهراب است
