چشمان بادومی شکلش روی پدر قفل بود .
در آن لحظه عرق هایی که چکه چکه از پیشانی پدر میغلتید را میشمرد !
و به این فکر میکرد که اگر دوستش مریم همراه پدرش برای رفتگری خیابان ها برود بدون هیچ هزینه ای پوستش را برنزه میکند ... مانند پوست گندمگون پدر که حالا به همان سرنوشت دچار شده
میخواهد نزدیکتر برود ... پدر هنوز متوجه اش نشده غرق در کارش است .. در کشیدن جاروی سنگین روی آسفالت داغ ، در کنار زدن گرد غبار و زباله هایی که انگار هیچوقت تمامی ندارند !...
پدر ساکت است و تودار به قدری که تا بحال او را « دخترم » صدا نزده ، تا بحال به او نگفته « دوستت دارم » صدا زدن نامش « الناز » بیشترین لطف پدر است !...
اوایل فکر میکرد پدرش دوستش ندارد احساس میکرد عمویش شیفته ی سه دخترش است در حالی که پدرش تک دختر خود را دوست ندارد .
اما کم کم بالغ شد بزرگتر شد و دریافت که همیشه دوست داشتن را جار نمیزنند . بعضی ها هم اینگونه عشقشان را نشان میدهند ، از ۵ صبح تا ۵ غروب بی وقفه برایت کار میکنند اما منتی بر سرت نمی گذارند .
لبخندی گوشه ی لبش نشست عشق پدر را زمانی درک کرد که لقمه ی نان و پنیرش را جا گذاشته بود و پدر بدون هیچ حرفی آن را تا مدرسه آورد و رفت ...
پدر هر روز یادش بود که سر ساعت ۶ به گوشی قدیمی مادر زنگ بزند و او و برادرش را برای مدرسه بیدار کند .
پدر هر صبح کنار چهار راه می ایستاد و وقتی که مطمعن میشد دختر وارد مدرسه شده با خیال راحت جارو و چرخ دستی اش را برمیداشت و میرفت !.
دختر قدمهایش را به سمت خانه تند کرد ذوق داشت که پدر بیاید و امتحانش را ببیند ، ببیند که باز هم شاگرد اول شده .
اما پدر نظاره گر رفتن دختر شد چون او تمام مدت میدانست که دخترش او را نگاه میکند
و پدر وقتی عشق دختر را درک کرد که برای خالی کردن سطل زباله ی مدرسه شان رفته بود .
الناز سر صف ایستاده بود در حال خواندن سرود ملی بود که متوجه پدر شد ، آنچنان بلند « بابا » صدایش زد که تمام مدرسه ساکت شدند او دست تکان داد و با همان لبخند شیرین «خسته نباشی » ای گفت .
پدر از همان جا نگاه های تمسخر آمیز را روی دخترش میدید اما لبخندی از سر ذوق لب هایش را کش آورد ... دخترش از او شرم نداشت از او از این بوی زباله و لباس های نخ نمای نارنجی رنگ .
غروب پدر راه خانه را در پیش می گیرد در حالی که از گرما بوی آهن گرفته .
کلید می اندازد و در را باز میکند از حیاط میگذرد میخواهد در ورودی خانه کوچکشان را باز کند که صدایی توجه اش را جلب میکند
– مامان توی کلاس امروز معلم گفت شغل پدرتو بگو منم گفتم بعدش امیر ، همون که باباش مدیر مدرسه ست گفت که مگه بابات راننده ی شهرداری نیست ؟
– بعدش تو چی گفتی ؟
– قبل از من سجاد با غرور گفت : بابای این رفتگره بابای من راننده س منم جواب دادم آره بابای من رفتگره .
– خیلی خوب کردی آفرین
– بعد کلاس یکی از بچه ها گفت چه راحت شغل باباتو گفتی من خجالت میکشم بگم بعدا بچه ها مسخرت میکنن ، منم گفتم من اصلا خجالت نمیکشم بابام رفتگره هیچ اشکالی هم نداره ...
اشکی از گوشه ی چشم پدر چکید صدای پسرش علی بود ...
لحظه ای بیرون ماند و بعد با پاک کردن اشک هایش وارد خانه شد .
لبخندی عمیق روی لبهایش نشاند .
فرزندانش اکنون غرور این مرد بودند .
و او میخواست با افتخار فریاد بزند ...
« من یک رفتگر هستم »
