من کیم؟

تا حالا شده به این کنی که چرا هزارتا فکر تو سرت هست ولی کلمه رو لبت نمیاد؟
فکر میکنم این واسه وقتاییه که عمیق تر از اون چیزی که بتونی راجع بهش حرف بزنی حس میکنی
ادمای مضطرب ولی همیشه خوب حرف میزنن چون حرف زدن با تجربه کردن فرق داره شما با حرف زدن از تجربه کردن طفره میری
ممکنه ساعت ها راجع به عشق حرف بزنی ولی هیچ وقت عاشق نشی

این روزا خیلی به این فکر میکنم که من چیم واقعا؟
کیم؟
از خودمون یه چهره بی نظیر میسازیم ولی توان مواجه شدن با واقعیت وجودی خودمونو نداریم
چندبار خیانت کردیم و ته دلمون فقط دلمون نمیحواست طرف مقابل بفهمه اما هرجا صحبت از خیانت شد در مذمتش ساعت ها حرف زدیم؟
چندبار دروغ گفتیم تا از نقابمون مراقبت کنیم ولی تحمل شنیدن دروغ بقیه رو نداشتیم؟
چندبار اعتماد کردیم و از اینکه به اعتماد خودمون خیانت شد اسیب دیدیم ولی یادمون نیومد که نوبت خود ما هم که بود همین کارو کردیم!!
من همه این کارارو کردم و هر دفعه یه بخشی از وجود خودم در مواجه با خودم شرمنده شد
واسه همینه که میتونم با تمام وجود بقیه رو درک کنم اما واسه خودم قاضی بی رحمی هستم
در صورتی که همه اون بخش ها برای منن
همه اون بخش ها بخشی از وجود منن وباید مثل بچه ای که خطا میکنه باهاش برخورد کنی اون بیشتر از هر کسی به محبت ما نیاز داره تا سرزنش و قضاوت
با خودمون مهربون تر باشیم
کنار خودمون باشیم
و همیشه حواسمون باشه ما جز خودمون کسی و نداریم