بچه که بودم،فکر میکردم تو آن بالا بالاها زندگی میکنی.همیشه دستهایم را به سمت آسمان میگرفتم تا توجهات را جلب کنم.
با خود میگفتم شاید بهتر باشد اینبار یک نردبان بزرگتر پیدا کنم یا سوار یکی از آن هزار هواپیما بشوم تا بلکه بتوانم تو را ببینم.
ناگفته نماند که به پرندهها هم حسادت میکردم،
چون که آنها میتوانستند پرواز کنند و بروند به آسمان،اما من نمیتوانستم.
و هر بار که به زمین برمیگشتند،از آنها میپرسیدم:
در آسمان که بودید،خوش گذشت؟
موفق شدید او را ببینید؟
شما را در آغوش گرفت؟
خیلی بزرگ و مهربان است،مگر نه؟
مادر همیشه میگوید:"خداوند زیباست و زیباییها را دوست دارد."
شماها زیبا هستید.
خوش به حالتان،حتما خدا خیلی دوستتان دارد.