می گوییم «خودت را با دیگران مقایسه نکن» و می گذریم. اصلا طوری تمام مسائل نوع بشر را با همین شاه کلید کوتاه حل می کنیم که انگار برای خودآزاریهایمان چیزی از این کار سازتر نیافته ایم. بعد از زبان بیل گیتس گرفته تا محمود دولت آبادی کوت می کنیم و نقل قول می آوریم و درنهایت باز هم به این جمله ی حکیمانه می رسیم که نباید خودمان را با دیگران مقایسه کنیم.این بی احترامیست به چیزی که هستیم. به ما یونیکان هستی که یک نسخه بیشتر در عالم نداریم.این را می گوییم و نفس راحت می کشیم. می رویم در پیله خودمان تا در دنیای مستقلمان مدتی زندگی کنیم. اما ناگاه این حقیقت نفسگیر را به خاطر می آوریم که جایی خوانده ایم که ما با بقیه انسان ها که هیچ،با گاوی که گوشتش را یک وعده پیش خوردیم یا با همین گربه خانگیمان 80 -90 درصد کد نویسی مشترک داریم. پس کجایمان تافته ی جدا بافته است؟ آن 10 20 درصد تفاوتمان با گاو؟ پس چه بود که اصرار داشتیم قابل مقایسه نیستیم؟

شاید ساقیها و فاحشهها بدون داشتن علم ژنتیک بیشتر از هر صنف دیگری شاهد این شباهت باشند و چقدر مضحک است این «خودت را با دیگران مقایسه نکن» های ما برایشان وقتی در شرایط خاص هیچ تفاوتی بین آدم ها نمی بینند. پزشک ها هم می دانند.هیچ دکتری نمی گوید که تو چون آدم خاصی هستی برای این مریضی داروی دیگری بخور.
اصلا کجای دنیاییم؟ اگر 7 و نیم میلیارد نفرمان را روی زمین به خط کنند و در صف بایستیم کجای صف ایستاده ایم؟ با کدام دلیل غیر از دلایل دیگر درس می خوانیم،کار می کنیم،عاشق می شویم ،مواد می زنیم ، سکس می کنیم ، می رقصیم، سیگار می کشیم؟ باید کلاه از سر برداریم به احترام خالهزنکها. این موجودات منطقی واقع گرا. به این مقایسه دائمی خودشان با آدم های دور و برشان. به این باورشان به قوانین از پیش نوشته شده ی این صف 7 و نیم میلیاردی انسانی. به راضی شدنشان از پیشرفت های کوچک در همسایگی، به جای دنبال کردن آخرین اخبار تکنولوژی. قبول کنیم که اگر خاله زنک ها زمام امور را در دست داشتند به جای مقایسه کردن حقوق شهروندی مان با سوئیس احتمالا می خواستیم چشم ترکیه و گرجستان را در آوریم و برای جلو افتادن از پاکستان برنامه می ریختیم. برای پولدار شدن اول کتاب های وارن بافت و استیوجابز را نمی خواندیم. رازش را از پسر عمویی که هنوز شرکت کوچکش را در این بحران می چرخاند می پرسیدیم. اگر خاله زنک بودیم نمی خواستیم در سند بیست ساله 1404 (همین 5 سال دیگر) قدرت اول منطقه شویم.برنامه می ریختیم مثل عراق تورم را کنترل کنیم و شاید موفق بودیم. کوچک بودن دنیا همیشه هم بد نیست. حداقل می دانیم کجای داستانیم و با همان جای داستان خودمان را می سنجیم.شاید راهمان این است که به جای تفت دادن های فلسفی بنویسیم که سر و ته یک کرباسیم و مثل یک خاله زنک واقعی منطقی باشیم.