روبهکی مرده خور شیر ها پرسه زن عرصه نخجیر ها
دست و پی اش کوته و پوزش دراز دم همه دم سوده دو دست نیاز
رفت برون از پی یک لقمه نان دید یکی شیر قوی و ژیان
خنده بر آن شیر زد و گفت هین ای تو به بدبختی و شومی قرین
زود بگو نفله ! تو قابل چه ای عاجز حمل دو سه تا بچه ای
پس به من اینک نگر ای شیر پیر خرده بر این کار بزرگم نگیر
من بکنم عجز ترا آشکار تا شوی از عیب خودت شرمسار
من دو سه تا بچه خوب و قشنگ آورم و رشد دهم بی درنگ
لیک ترا نیست بجز این یکی قدرت پروردن هیچ کودکی
شیر بغرید که هش !! ای ذلیل گوش بده خوب به این یک دلیل
گرچه تو آری دو سه فرزند خرد نیست یکی را تب و تاب نبرد
لیک من آرم یکی و نیست دیر کو شودت سرور و سلطان و میر
تو بچه آری دو سه تا و اسیر لیک من آرم یکی و بچه شیر