حرفهایم عمقی ندارند... خب داشته باشند مگر یک بند انگشت چه باشد
ظاهرم جذابیتی ندارد... خب مگر دو دست و دو پا و یک صورت چه تفاوتی در جهان ایجاد میدارد؟
ویژگی های شخصیتیام دل کسی را آب نمیکند... خب مگر کسی که حاضر است لباس تنش را ببخشد برای کسی قابل اعتماد است؟
دستاوردهایم چشم کسی را نمیگیرد... خب مگر یک دانشگاه رفتن الکی و سه چهارتا تقدیر نامه الکیتر چه تفاوتی قرار است ایجاد کند؟
اما همه اینها زمانی باطل میشود که تو خودت را ارج نهی. که تو خودت را راست بدانی و در این راستی راسخ بمانی.
مهم نیست تمام وجودت هیچ چنگی به دل دیگران نزند... زمانی که نوای این چنگ دلت را آرام باشد.