سه‌شنبه27 خرداد
تصمیم دارم برنامه‌ی تابستانِ امسالم، مثل پارسال و سالهای قبل از آن نشود.
برنامه‌ی تابستانِ پارسالِ سلماز:
ساعت 12 ظهر: بیدار شدن/ ساعت 2 ظهر: صبحانه و نهار خوردن/ ساعت 3 ظهر: خواب/ ساعت 7 شب: بیدار شدن/ ساعت 9 شب: شام/ ساعت 10 شب: خواب/
برنامه‌ی بدی نبود، البته تا وقتی که یک لیست از اسامیِ بچه‌های همسن و سالِ خودم را که با پرورش استعداد هایشان حسابی پیشرفت کرده بودند، را ندیده بودم. بعد از دیدنِ آن لیست، مدتی احساسِ بیهودگی بهم دست داد؛ اما به خودم گفتم مگر من چه چیزی کمتر از آنها دارم؟! به همین دلیل تصمیم گرفتم تابستانِ امسال پیشرفت کنم:
مراحلِ پیشرفت کردن:
مرحله‌ی اول: کشف استعداد مرحله‌ی دوم: پرورش استعداد
مرحله‌ی سوم: ساختِ شاهکار
مرحله‌ی چهارم: پیشرفت
فعلا در مرحله‌ی اول هستم؛ برای همین هم باید برنامه‌ی تابستانه‌ام را عوض کنم، تا بتوانم استعدادم را کشف کنم.
چهارشنبه 28 خرداد
فایده‌ای ندارد!
من هیچ استعدادی ندارم؛ صدهزار تا کار انجام دادم، ولی در هیچکدام استعدادی نداشتم. حتی گوگل هم گفت من خیلی بی‌استعداد هستم! باور کنید!
به قولِ پرنسا(دوستم) من فقط میتوانم خیلی خوب کتاب بخورم. بله؟! مگر تمام شخصیتهای اصلی داستان های طنز، باید بچه‌های تنبل و از درس و مشق فراری و کله‌پوک باشند؟! نه‌خیر! قبلا هم گفتم؛ من مثلِ بقیه نیستم.
معدلِ کارنامه‌ی پایان ترم: 20
مامان‌کیمی(مادربزرگم) میگوید، بروم دنبالِ چیزی که دوستَش دارم، نه چیزی که استعدادَش را دارم.
من هم به او گفتم:+من فقط کتاب ها را دوست دارم! کتاب های علمی.
من و سلطان ماهی(ماهی قرمزم) عضو باشگاه کتابِ کرم‌های کتاب ِحال بهم زن هستیم. هر آخرِ هفته جلسه داریم؛ من تنها بچه‌ی زیرِ 18 سالِ آنجا، و سلطان هم تنها ماهیِ آنجاست. اما باید بگویم که او را بیشتر از من تحویل میگیرند. تصمیم دارم که جمعه دیگر نروم. ها! ها! اینجوری سلطان هم نمی‌تواند برود!
خلاصه اینکه، آرام و قرار ندارم.
مامان‌کیمی پیشنهاد کرد در چند تا کلاس شرکت کنم و استعداد و علاقه‌ام را کشف کنم. خودش فکر میکند در زمینه‌ی ورزش هم علاقه دارم، و هم استعداد. چون عصرها در کوچه با پسرها فوتبال بازی میکنم. (از وقتی به آنها ملحق شدم چند تا دختر دیگر هم عضو تیم شدند.)
دقیق نمیدانم، ولی ورزش کردن را دوست دارم. فقط چون برای سلامتیِ جسمی و روحی خیلی خوب است، و گرنه حوصله‌ی آن را هم ندارم. (من کلا آدمِ بیحوصله‌ای هستم.)
از مامان‌کیمی بیشتر راهنمایی خواستم. صدتا دلیلِ علمی و غیرعلمی آورد که اگر شنا یاد بگیرم، آینده‌ی روشنی خواهم داشت. (البته باید از یک روانشناس هم برای برطرف کردنِ ترسَم از آب وقت بگیرم!)
خلاصه اینکه، در اولین کلاسَم ثبت‌نام کردم. (نتوانستم به مامان‌کیمی بگویم از شنا کردن میترسم.)
این داستان ادامه دارد......
نویسنده≈آلا کارگر
