
به نقل از پيرزن رنجور ايستگاه قطار:
مادر چرا اينقد بزك كردي؟قراره عروس بشي؟
من:نه مادر جان مگه هركس عروس ميشه سرخاب سفيداب ميكنه?
مادر جان زمان ما براي دلخوشي تازه عروس ها يكم سرمه ميزيدم و با يه ماتيك كه حكم سايه با سرخ كن لپو داشت،هروقت ميخواستيم ازيار دلبري كنيم چارقد گلدار سر ميكرديم و ترك دوچرخه از خيابانا گذر ميكرديم بعد كه بر ميگشتيم خونه اينقدر عذاب وجدان ميگرفتيم كه نكنه شوهر طلا خانم مارو ديده باشه تا صبح ١٠٠تا جواب ميتراشيديم ...بعدا فهميديم اون شوهر اگر كنار زنش ديده شه عاشقانس نه خجل آور?
ته ته تفريحمون اينا بود شايدم دو خط نامه اما الانيا چي صدجور كافه تريا چه ميدونم اينترنت و اين چيزا...
من:مادر جون آدم بايد دلش شاد باشه اينكه تو چه عصري زندگي ميكنه با چه امكاني مهم نيس!!!
من هيچ از دختر زري خانم براش نگفتم كه يواشكي چه كارهايي كرده تازه مامانش هميشه ميگفت دختر من گلي از گلهاي بهشته☺️
الان چه فايده ميري توي كافه اما هر بوي عطر تورو تا ناكجا آباد ميبره...
هر فنجون قهوه چه فال و سرنوشتي را جا گذاشته
تازه هر آهنگي كه ميشنوي كه تا هيچستان سوارت ميكنه?
اصن مادر جون من دلم تلفن هاي بدون شماره اندازو ميخوام كه هروقت خواستم بهش زنگ بزنم اما بدون نام و نشون
تازه من پولامو تو قلك جمع كردم كه هروقت پر شد براش يه جعبه برنز بخرم كه هرچي از من داره با خاطراتم اونجا جمع كنه هروقت دلشتنگ شد نيگاه كنه?
من:زمان شما مادر جان عشق ساعتي چند بود؟?
آلا نويس?