حال دلم درست شبيه عصرپاييزي جمعه است...
از همان هايي كه شايد ساعت ها با خودم پانتوميم روزگارم را بازي كردم...از همان احوالي كه باران جاي پايت را شسته!!!
از همان تنهايي ها كه دلت براي چادر سياه مادرم قنج ميرود؛پناه خوبي بايد باشد!!!
ترس از خودم !!!شبح آدم ها از افكارم پادگاني شده كه مخم را رژه كنان بالا پايين ميكند...
پس كجاس آرامش اين روزهايم!!!من چقدر از اين زندگي طلبكارم!!!ala nevis
