
باران باريد
قطره هاي بارون به سقف شيروني اتاق كه ميخوره آدم شاعر ميشه تازه اگر تراس روبه خيابون داشته باشي هي ماشينارو ببينيچراغاشون تو تاريكي شب هوا هم كه ابري از اونا كه تا صبح مينويسي ?
خاطرات با هم بودنمان را قاب كردم به ديوار دلم زدم كه هنگام دلتنگي براندازش كنه اما تو نيستي!!!
جز غباري كه روي دل مونده ?
از خيال بافي هاي دو نفرمون زير بارون بايد گفت ؟؟يا تك تك قدم هايي كه كل سنگ فرشهاي شهر به من طلبكارن؟؟
اصن اگر شهردار بودم كل سنگفرشارو ميكندم كه نباشن?
درست مثل ذوق غيبت معلم كودكيم براي تو ذوق داشتم من...
مثل سنبوسه هاي كثيف دوره گردي كه مادر هميشه نگران بود كه نخورم اما كيف يواشكي بودنش را داشتم ...
به خيالم تو از من به من نزديكتر بودي!!!با من چرا؟؟
آلا نويس?