✍️ چشم‌انداز واژه‌ای زیبا که در سال‌های اخیر در ادبیات مدیریت جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. وقتی صحبت از تدوین استراتژی و خط مشی برای هر شرکتی بشود مورد اول بحث چشم‌انداز است. از نظر تشابه شاید آن را بتوان با قانون‌های اساسی کشورها خصوصاً کشورهای جهان سوم مقایسه کرد. چراکه معمولاً تا حد زیادی آرمانی است و آرزوها و توانی که اصلاً به وجود آن اطمینان نیست، سطور این چشم‌انداز را پر می‌کنند. این‌ها که گفتم شاید قدری طنز درونش باشد، ولی خیلی از واقعیت حداقل در تعداد زیادی از بنگاه‌ها دور نیست. وقتی مشاور، مدیر ارشد و دیگر مدیران را به دور میز می‌نشاند و از آنها می‌خواهد ستون‌های چشم‌انداز را بنا کنند و آینده پیش رو را ترسیم سازند، کلمات و عبارات ضعیف و واقعیت‌های ناگزیر در کلام مدیران جایی ندارند. چراکه واقعاً می‌خواهند سازمان پیشرو داشته باشند. ولی زمانی این چشم‌انداز از طریق برنامه‌ها و در راستای خط مشی و استراتژی دست یافتنی می‌شود، که هم اراده و مدیریت مصمم و کارآمد باشد و هم ابزارها و نیازها در رسیدن به مقصود با دشواری زیاد همراه نشود. سرمایه و نقدینگی، مشارکت، نیروی انسانی کارآمد، تکنولوژی پیشرفته و به روز، نظام‌های مدیریتی کارساز و همیشگی، بخشی از ضروریات تحقق یک چشم‌انداز است. لیکن اگر همه چیز به مفروضات احاله شود و قوانین ثابت و محکم وجود نداشته باشد و یا ثروت نه از راه کار، بلکه از رانت و رابطه حاصل شود و یا شرکت در رسیدن به آرمان‌ها با مشکلاتی چون توصیه‌های مقامات و بکارگیری نیروهای تحمیلی وابسته گردد و یا وقتی صحبت از سرمایه می‌آید نگاه همه به موجودی بانک برای دریافت وام‌های کلان باشد، این دورنما همیشه دورنماست و سراب. مهم‌ترین اصل در توفیق شرکت‌ها واقعی بودن کسب و کار و برخورداری مدیران از جرات و جسارت برای تصمیم‌گیری است و سرمایه‌گذار باید با اراده ریسک منطقی را بپذیرد و در میان راه به انحراف نرود، در غیر این صورت چشم‌انداز را می‌توان قاب رنگ رو رفته و گرد گرفته‌ای دانست که به در و دیوار سازمان‌ها آویزان است و به جرات می‌توان گفت کمتر کسی با دقت آن را مطالعه کرده است.
امیرحسین خیرخواه
صفحه ما رادر اینستاگرام دنبال کنید:
