✍️ بعضی مدیریت را امری فطری می‌دانند که به شکل کاریزما در فرد بروز می‌کند و کارکنان عمده تابعیت‌شان به علت خصوصیت‌های فطری مدیر است. البته اینکه کاریزما در مدیریت موثر است تردید نیست ولی تمام مسئله به این امر مربوط نیست و یا مشاوران کارآزموده در کنار مدیر قرار دارند و یا خود تجربه کافی در کاری که مدیریتش را عهده دار است به قدر کافی دارد و در نهایت دانش مدیریت و بهره‌گیری از یافته‌های مدیریت نوین که از طریق آموزش حاصل می‌شود نیز باید در نظر داشت.
در بعضی حِرّف، اندام، صداو لباس و ظاهر مدیر او را تا حدی ممتاز می کند. به علاوه اینکه مدیر از خصوصیاتی اخلاقی برخوردار است که نوعی اخوت با او برقرار می‌شود و کارکنان، او را چون برادر، خواهر، پدر دوست دارند و به تصمیمات او احترام می‌گذارند و مطمئن هستند که آنچه پیشنهاد یا امر می‌کند به نفع همه است و در اقداماتش حقوق کارکنان و سهم و اثر آنها را دیده و منظور نموده است. این دسته از مدیران نیز نیازمند آموزش‌های مقدماتی مدیریت و تخصصی هستند و لازم است برای اعتلای دستگاه تحت مدیریت‌شان مبانی و ابزار را بدانند و در خود تقویت کنند و همینطور در طول کار نیز همواره تازه‌ها و تجارب مدیران موفق را زیر نظر داشته باشند.
دسته‌ای از مدیران نیز وجود دارند که نوعی ترس در سیستم و زیرمجموعه خود حاکم می‌کنند و حتی کارکنان را به جاسوسی همدیگر و دادن اطلاعات از رفتار دیگران به مدیر را توصیه می‌کنند. می‌توان گفت تا حد بسیار زیادی این سبک مدیریت جایگاه خود را از دست داده و برای خود مدیران نیز جذابیت ندارد. به هر حال همین افراد نیز اگر خود را تجهیز به تجارب دیگر مدیران موفق و دانش مدیریت و اتفاقاتی که در صحنه مدیریت می‌افتد مجهز بنمایند قطعاً این ترکیب شخصیتی و اکتسابی، شاید حدی از توفیق را با خود همراه داشته باشد.
امیرحسین خیرخواه
صفحه ما رادر اینستاگرام دنبال کنید:
