پناهگاه

بغلم پر بود از پایان‌نامه‌هایی که از بخش مرجع ادبیات برداشته بودم بلکه چیزی شبیه موضوع خودم پیدا کنم و ذهنم به کار بیفتد.
صندلی را آرام عقب کشیدم و پایان‌نامه‌ها را بی‌نظم و بی‌صدا روی میز رها کردم.
فهرست‌ها را نگاه می‌کردم تا به درد بخورترها را سوا کنم که توجه‌ام به عبارت‌های تقدیم و تشکر جلب شد.
یکی‌‌شان نوشته بود:
تقدیم به آن‌ که در آن غوغای خونین گفت "کافی نوشته‌ام که به عالمی می‌ارزد..."
چندبار خواندمش.. کدام جان مشتاقی در کدام بلوا این را گفته؟
کنجکاوی وادارم کرد سرچ کنم. رسیدم به حکایت کاف کوفی و یاقوت مستعصمی.
که اینطور...
یعنی چند دل زیباپسند و چند روح ناآرام در این سرزمین شعر را هم رها نکردند تا به اینجا که ماییم رسیده؟
یادم افتاد به خود بی‌‌قرار نوجوانم.. به شب‌هایی که نمی‌خوابیدم تا شعر بخوانم، نه چون بی‌خواب شده‌ام شعری هم خوانده باشم.
یادم افتاد به شور آن سال‌ها و یُسری..

دبیرستانی بودیم و دنیا این شکلی نبود و جایی برای از شعر نوشتن نداشتیم.
روی تخته‌ی کلاس‌مان هر زنگ و روی نیمکتم گاهی شعر می‌نوشتم.
دوم ریاضی۲ که شدیم ماجرا قشنگ شد. مدرسه‌مان دو نوبته بود.
من روی نیمکت می‌نوشتم و از آن نوبتی‌ها یک نفر جواب می‌داد!
هر روز زنگ آخر چیزی می‌نوشتم و منتظر بودم فردا جواب هیجان‌انگیزتری بخوانم.
بعد از عید همان‌طور نیمکتی قرار گذاشتیم یک روز بعد از زنگ آخر‌ من صبر کنم و او زودتر بیاد تا همدیگر را ببینیم.

‏عرب عراق بود و بسیار زیبا. کبه‌ی عراقی آورده بود که با هم بخوریم. نشستیم روی پله‌های زیرزمین حیاط مدرسه حرف زدیم و شعر خواندیم و موهای بلندمان را به هم نشان دادیم.
این ملاقات‌ها و شعرنگاری‌ها ادامه داشت تا یکی از آخرین روزهای آن سال که با خطی ظریف از فروغ شعری نوشته بود و کاغذ را برایم زیر نیمکت گذاشته بود:
‏رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهی بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بی‌اميد
در وادی گناه و جنونم کشانده بود

بعد از آن دیگر هم را ندیدیم..
تو کجای این دنیایی یُسری؟
هنوز هوای شعر به سرت هست؟
من هنــوز هوای شعر به سرم هست.