برای من باید در ستون "اولین اتفاق افتادن‌ها" چوب‌خط بیشتری زد تا "آخرین رخ دادن‌ها".
بدون اراده کردن، خیلی از اولین‌های زندگی‌ام را به وضوح در حافظه دارم.
علتش شاید اشتیاق ناخودآگاهی است که پیش از این بیش از این‌ها برای زندگی کردن داشتم.
اتفاق‌هایی مثل اولین "یا علی" گفتن عمرم.
چهار یا پنج ساله بودم که خواستم سینی ظرف‌‌های غذا را کمک عزیز تا آشپزخانه بکشانم.
نشد! سنگین بود.
عزیز درآمد که: بگو یا علی.
زمرمه کردم "علی" و توی ذهن کودکانه‌ام با خودم فکر کردم علی لابد یک مرد خیلی بزرگ و زوردار است و سعی کردم قامتش را تصور کنم.
بعدها فهمیدم بلد نخواهم شد علی را تصور کنم.
یا اولین مواجهه‌ام با شعر.
هفت یا هشت ساله بودم و برای تعطیلات نوروز راهی روستای آبا و اجدادی شده بودیم.
مهمان دایی مادرم بودیم که راه افتادم به اتاق‌‌های تو در تویشان سرکی بکشم و بعد راه کج کنم سمت حیاط پربرف.
چه لذتی داشت عید آن سال‌ها..
زیبایی گچ‌بری یکی از طاقچه‌ها چشمم را گرفت. جلوتر که رفتم نگاهم افتاد به چند کلمه روی دیوار.
یک نفر با مداد سیاهی که سرش را نتراشیده بود چیزی نوشته بود.
بخش‌بخش خواندم:
"جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را"
آخ..
یادآوری لحظه‌ی سِحر شدنم هنوز همان‌قدر جان دارد.
ذهن کوچکم همه‌ی آنچه باید را نمی‌فهمید اما چیزی بیشتر از آهنگ کلمه‌ها من را مجذوب و میخکوب کرده بود.
نمی‌دانم چند دقیقه به آن کلمه‌ها و شمع اشک‌چکانی که کنارش کشیده شده بود خیره ماندم.
بدون حس کردن خودم در زمان و مکان.
راستش معیار تشخیص شعر خوب هنوز هم برای همین است.
بیتی که نفسم را حبس کند و من را از حال جدا کند.
انگار که برای ثانیه‌هایی بی‌اتصال باشم با عالم ماده.
چیزی شبیه هزار ذره شدن وجودم و پراکنده شدن با افسون کلمه‌های شاعر در اطراف.
مطمئنم اگر زندگی قبلی وجود داشت یا خودم شاعر بودم یا رفیق شفیق شاعری داشتم و یا با محبوب شاعری هم‌نفس بوده‌ام.
شاید همین بود که اولین "دوستت دارم" عمرم را به مردی شاعر گفتم.
اولین‌ها.. اولین کابوسی که وحشت‌زده از خواب پراندم. اولین‌باری که چشمم به توپ سفید گوشتالویی که برادرم بود افتاد.
اولین رویایی که همچنان الهام‌بخش زندگی‌ام است و...
این روزهایم را هم با اولین دیگری می‌گذرانم.
کلمه‌ها را گم کرده بودم و این اولین‌باری‌ست گمشده‌ای در زندگی پیدایم کرده!
برای من که خیلی زود مشتی کاغذ جلویم گذاشته بودم و تصمیم داشتم وقتی بزرگ شدم نویسنده باشم پیدا نکردن نور کلمه‌ها، در تاریکی فرورفتن بود.
الان که فکرش را می‌کنم من اول خودم را گم کردم بعدش کلمه‌ها را دیگر ندیدم.
راستش حتی دلیل این اولین گم شدنم را هم یادم می‌آید!
ولی چطور همه‌ی این سال‌ها حواسم به خودم نبود؟!
این روزها دوباره جانم از اشتیاق شنیدن کلمه‌ها بی‌قراری می‌کند.
وقتی استاد بلاغت پرده‌ی ضخیم سبزرنگ را کنار می‌زند و پنجره را باز می‌کند، نگاهم با نگاهش به ردیف درخت‌های بلند پشت دانشکده هم‌سو می‌شود.
پیرمرد می‌خوانَد:
"خیالِ حوصله‌ی بحر می‌پزد..."
به "هَیهات" گفتنش که می‌رسد چیزی در قلبم می‌شکند.
چشم‌های پُر شده‌ام را می‌دزدم و سرم را به هوای نوشتن روی کاغذهایم خم می‌کنم و توی دلم می‌گویم:
"چه‌هاست در سر این قطره‌ی مُحال‌اندیش.."
