برخی بیان می کنند که در عالم دنیا، موجودات مستقل از من وجود دارند اما در خواب یا تجربه های پس از مرگ، موجودات در نسبت با من و به نوعی وابسته به من هستند. فلذا تجربه های مرگ، مخصوص خودشان است.
در تحلیل این مساله میتوان گفت که در عالم دنیا انسان به بدن توجه می کند و غالباً آنچنان با بدن انس می گیرد که خود را همان بدنش می پندارد. در این حالت انسان، موجودات دیگر را نسبت به بدنش دور می داند و آنها را جدا و مستقل از خودش می پندارد. این بدلیل خاصیت ماده و مکان مجزا داشتن امور مادی است. اما وقتی در یک شرایطی از بدن خود منقطع می شویم و دیگر خود را با بدن تعریف نمی کنیم، موجودات دیگر از من دور و مستقل نخواهند بود و حجاب مکان بین ما وجود نخواهد داشت و در این حالت، موجوداتی که قبلاً خارجی و دور از خود می پنداشتم به من نزدیک می شوند.
اگر می گوییم آنچیزی که عالم را پر کرده وجود است و وجود، واحد است پس تمایز بین موجودات و دوری آنها از یکدیگر امری اعتباری است که اوج آن در عالم ماده است.
موجودات خارجی که ابتدا گمان می کردم که همان اجسام مادی هستند فلذا از من دور بودند، هر چقدر قیودشان برداشته شود به وحدت نزدیکتر می شوند.
فلذا آن چیزی که تجربه گران گزارش کرده اند نسبت به دنیا واقعی تر است.
ضمناً اگر رویای صادقه یا مشاهدات صادقه را قبول دارید همین مساله را باید توجیه کنید.
