داستانک

من از بچگی عاشق خونه‌ی مادربزرگم بودم.

یه حیاط بزرگ داشت که من و بچه های دایی و خالم کلی خاطره توش داشتیم.

یکی دیگه از دلایلی که حیاط خونه ی مادربزرگمو انقدر دوست داشتم،باغچه ی پر از گلش بود.

گل های رنگارنگ محمدی،نرگس،میخک،سلوی و کلی گل دیگه.کنار باغچه هم گلدون های بزرگ شمعدونی بود.

اما بین این همه گل،گل رزی که دقیقا وسط گل های نرگس و محمدی رشد کرده بود منو هر دفعه بیشتر از قبل شیفته ی خودش میکرد.

انقدر این گل رو دوست داشتم که به قول خودمون هر وقت میدیدمش،دلم براش می رفت...

میدونستم مادربزرگ رو گل های باغچه خیلی حسّاسه و اگه اون گل رو از باغچه بکَنم،منو دعوا میکنه

واسه همین تصمیم گرفتم که یواشکی اون گل رو بکَنم

اینجوری چون مادربزرگ نمیفهمید که کی گل رو کَنده،پس من رو هم دعوا نمیکرد!

بعدازظهر اون روز وقتی همه خونه بودن،یواشکی اومدم حیاط و با کلی ذوق و استرس دستمو بردم سمت گل تا بکَنمش.

اما همینکه دستم به ساقه ی گل رز خورد،دو سه تا از خارهاش رفت تو دستم و من دردم گرفت.

خون رو که رو دستم دیدم بی اختیار جیغ کشیدم و مامانم سریع خودشو بهم رسوند.

همه ی خارهارو از دستم درآورد اما یکی از اون خارها خیلی عمیق تو دستم فرو رفته بود واسه همین هم مادربزرگم مجبور شد سوزنِ داغ بکنه تو پوستم و از زیر پوستم خار رو دربیاره.

اون روز رو هیچوقت فراموش نمیکنم که چقد تحمل داغی اون سوزن که تو پوستم فرو میرفت سخت بود.

دست من می سوخت و گریه ام بند نمیومد.

مادربزرگم با اینکه فهمیده بود میخواستم گل رز رو بکَنم دعوام نکرد اما جوری نگاهم میکرد که میتونستم از نگاهش بفهمم که تو دلش میگه:حقّته!

من بزرگ شدم و همه ی اون دردها تموم شدن.

اما از اون روزه که دیگه هیچوقت سمت باغچه نمیرم.

نه اینکه دیگه گل ها رو دوست نداشته باشم؛

نه..

من اون روز فهمیدم که بعضی چیزها فقط از دور قشنگن

اگه بهشون بیشتر از اون حدی که باید،نزدیک بشی ممکنه بهت آسیب برسونن،ممکنه باعث درد و رنجشت بشن

ممکنه اشکتو دربیارن

بعضی چیزها رو باید با فاصله دوست داشت.به بعضی چیزها باید با فاصله عشق ورزید

به چیزهایی که هیچوقت به ما تعلق ندارن...

#آیسان_عبادی