ویرگول
ورودثبت نام
آیسان عبادی
آیسان عبادیاندر احوالات مهندسی که آرزوی نویسنده شدن دارد
آیسان عبادی
آیسان عبادی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

او یک فرشته

کوچک بودم و در دنیای خودم آزادانه زندگی می‌کردم.

برنامه ها و آرزوهای زیادی داشتم.هر روز شغل آینده ام را عوض می‌کردم و هر روز پی ماجرای دیگری می‌رفتم.

فکر می‌کردم زندگی بی پایان است‌ و فرصت زیادی دارم‌.


همه چیز از روزی شروع شد که سمت چپ سینه‌ام یکباره درد گرفت.

بعد از آن هم، روزهای تلخی که در بیمارستان می‌گذشتند آغاز شد.

کوچک بودم و دکترها با اصرار از من خون می‌گرفتند.کوچک بودم و دردم می آمد.گریه میکردم!

مادرم می‌گفت زود تمام می‌شود اما تمام نمی‌شد.

حالم هر روز بدتر از روز قبل میشد و من این را خوب حس می‌کردم.

کوچک بودم.تحمل نداشتم.کوچک بودم و خیلی میترسیدم!

بعد از آزمایش‌ها و از این بیمارستان به آن بیمارستان رفتن‌ها، آخر یک روز بستری شدم‌.

دلم خانه‌مان را می‌خواست.اتاق کوچکم را.

دلم‌ برای برای دوستانم، اسباب بازی هایم، بازی کردن در کوچه و حتی برای مدرسه‌ای که همیشه از آن‌ فراری بودم هم تنگ می‌شد.

بدترین دلتنگی هم، دلتنگی در آغوش گرفتن مادرم بود.

کوچک بودم اما می‌دانستم‌ که به خانه برگشتن دیگر کار سختی است.

کوچک بودم اما می‌دانستم که کارهای نکرده زیادی دارم.

حسرت روزهایی که آسوده در خانه بودم‌ را می‌خوردم.دیگر امید نداشتم.دلم حتی اتاقمم را هم نمی‌خواست.می‌دانستم که به آن روزها دیگر برنخواهم‌ گشت.

دوست داشتم زودتر به بهشت بروم.

همانجایی که پدربزرگ می‌گفت.

بهشتِ پر از درخت و گل که برای بچه ها اسباب بازی زیادی آنجا بود.

پدربزرگ‌ می‌گفت دوستانمان هم در بهشت هستند.پس می‌توانستم با آنها بازی کنم و تا زمانی که پدرم و مادرم بیایند تنها نباشم.

کوچک بودم و وقت رفتنم آمده بود و برای فرشته شدنم فرصت زیادی باقی نمانده نبود.



اما این‌بار، درست زمانی که فکر می‌کردم همه چیز تمام شده، خداوند لطفی به من کرد.

مرا به بهشت نبرد اما دوستی از بهشت برایم فرستاد.

کسی که با آمدنش زندگی‌ام را نجات داد.

او را نمی‌شناختم اما می‌دانم که از تمام بچه های بهشت مهربان‌تر بود.

آمد و قلبش را به من هدیه کرد و به من فرصت زندگی جدیدی را داد.

آمد و با قلب مهربانش من را مهربان‌تر به خدا نزدیک‌تر کرد.

کوچک بودم اما با او، یکباره بزرگ شدم.

حالا دیگر تنها برای خودم آرزویی نداشتم.

حالا نه تنها برای خود بلکه برای او هم زندگی می‌کردم.

به جای او هم با دوستانم در کوچه بازی می‌کردم، بجای او هم درس می‌خواندم، به جای او هم‌ می‌خندیدم و به جای او هم مادرم‌ را در آغوش می‌گرفتم.


او بهترین دوست من است که تا کنون حتی برای یک لحظه رهایش نکرده‌ام.

او بهترین دوست من است و قلبم با او، برای او می‌تپد.

او یک فرشته است و من از او ممنونم...




#آیسان_عبادی

۱۰
۴
آیسان عبادی
آیسان عبادی
اندر احوالات مهندسی که آرزوی نویسنده شدن دارد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید