از دوچرخه‌سواری تا سبک زندگی!

خوب بزارید اینطوری شروع کنم که بدون اینکه خیلی از ماها بدونیم احتمالا انتخاب هایی که برای اینجور چیزا میکنیم به طور کاملا نا محسوس از احساسات و زندگی کاملا خصوصی نشئت میگیرن!

(همینجا هم میگم که توی مطلبی که امیدوارم وقت بزارید و بخونید ممکنه هر لحظه احساس کنید که چقدر بی نظم نوشته شده! خوب همین مطلب تاکید کننده اینه که ممکنه چقدر احساس گم شدگی کرده باشم و داشتم اونو القا میکردم)

یعنی چی! یعنی اینکه مثلا من دوچرخه‌سواری/کوه‌پیمایی رو وقتی انتخاب کردم که به نظرم از نظر احساسی کاملا آسیب‌پذیر بودم و با این روش خودمو از یه سری چیزا دور نگه میداشتم.. البته نمیگم که بچه مثبت بودم خیلی کارا هم کردم اما بعدا متوجه شدم که اون چیزا برام خیلی مسخرس و این کار برام شده سبک زندگی!

اینجا جا داره بگم که همش هم به این گل و بلبلی و قشنگی نیست... اما قشنگیش توی سادگیشه!

میخوام رک تر بگم... اولش اینکار فقط برام این بود که خودمو آروم کنم و تخلیه بشم و دوچرخه سوارا میدونن که وقتی موزیک توی گوشته و توی ترافیک توی خیابون یا دقیقا برعکسش یه خیابون درختی کاملا خلوت میرونی خیلی لذت بخشه مخصوصا اگه تایمی که هستید شب باشه! برای منی که با گیم و سریال دیدن و موزیک گوش کردن شب زنده داری میکنه دوچرخه روندن هم توی شهر لذت بخشه :) خیلی فانتزی و گل و بلبل شد نه ؟! خوب طرف دیگش وقتیه که اینقدر دپرسی و حالت بده که فقط داری ماشینا و آدمارو میبینی و تنها چیزی که بهش فکر میکنی اینه که این آدما هدفشون چیه و زندگی میتونه چقدر پوچ باشه!!

خوب حالا میگم که توی مراحلی از زندگیم بودم که با جر و بحث های خانواده و این چیزا که همه ی جوونای توی سن من داشتن خودخوری میکردم (اصولا آدمیم که چیزارو توی خودم میریزم) و خوب این قضیه خیلی اذیت کنندس... اما وقتی که با نفس های عمیق سعی کردم خودمو آروم کنم (و احتمالا در اون لحظه خشمم هر لحظه ممکن بوده فوران کنه که چندبار هم اتفاق افتاده و آرامش رو طوری به هم بریزه که بعدا مطمئنا ازش پیشمون خواهم شد) اینجور موقع ها بعد از نفس های عمیق سریعا خودمو به دوچرخم میرسونم و یه آهنگ متال (احتمالا از Evanesence) پلی میکنم و ۶۰ ثانیه بعد اتفاق قبل مسخره به نظر میرسه...

البته چند باری شده که اینقدر با حرص رکاب زدم که بعد از ۲-۳ دقیقه طوری ضعف کردم که سریع سردرد گرفتم و قلبم داشته میزده بیرون! به هر حال همیشه همینطوری بودم و میدونم که خواهم بود (البته چند باری هم نزدیک بوده که ماشین بهم بزنه!)

معرفی بسه!

شاید فکر کنید حرفای بالا درد و دل باشه ولی میخواستم بگم که از بیرون ممکنه خیلی چیزا اون طور که به نظر میان نباشن :) از اینجا میخوام تجربیاتو در اختیارتون بزارم و بس‌ :)

خوب چند باری از خونمون به سمت چیتگر رفتم (دقیقا ۱۹ کیلومتر مسیره) که با برگشتش میشه ۳۸ کیلومتر... به همین بسنده میکنم!

یکم قبل تر گفته بودم که آسیب پذیر بودم! خوب برای اینکه بیشتر خودمو به خودم ثابت کنم یه مسیری رو توی تابستون انتخاب کردم و اونم جاده های شیب دار روستای وردیج! اونم برای کسی که خیلی دوچرخه سوار پر تجربه ای نیست و قبلا یه بار بهار با ماشین رفته بودیم و خوب آب و هوای خوبشو دیده بودم :)

اما ایندفه خبری همه چیز از قبل متفاوت بود! (من برای اینکه به پایین مسیر برسم حدود ۲۶ کیلومتر رکاب زده بودم!) و خوب به جای خشک و گرم رسیدم که حتی آب هم تموم شد! (البته مقداری که بالا برید یه رستورانی هست که میشه ازش چیزای دیگه هم خرید) البته این جاده با شیب زیادش آسفالت خیلی آشغالی داره برای یه دوچرخه سوار و خوب من با ۵ کیلومتر تقریبا سربالایی به جایی که میخواستم یعنی روستای وردیج رسیدم و خوب از اونجایی که آب زیادی با خودم نداشتم گفتم بهتره که برگردم.. حالا توی شیب سرپایینی و بادی که میخوره دیگه خستگی رو از یاد آدم می‌بره و خیلی لذت بخشه..

خوب زیاد طول نکشید که این سرعت که یکم زیاد میشد و توی اون جاده احتیاط بیشتری نیاز داشت کار دستم داد! چرخ جلو افتاد توی یه چاله (وسط جاده سر پیچ!) و با اینکه ترمز گرفتم کنترل از دستم خارج شد و خوردم زمین و خوب یکم زخمی شدم و دستم هم یکم باز شد توی چند ثانیه اول که بلند شدم دستم طوری میسوخت که دوچرخه رو ول کرده بودم و لنگان لنگان چند قدم راه میرفتم!

یه گریزی میزنم که اگه حالتون خوب نبود کارای اینمدلی نکنین و سعی کنید خودتونو آروم کنین و توی گرمای مرداد تصمیم منظقی بگیرین D:

به هر حال دوچرخه رو برداشتم و اون ۵ کیلومتر رو اومدم و خودمو به پایین رسوندم که دقیقا توی شیب زیرگذر پنجر هم شدم! (وا ویلا) حالا کی حوصله اینو داره..!

خوب اینم بگم که من آدمیم که مثلا اگه تجهیزات یه چیزیو نداشتم باشم بازم باعث عدم انجام اونکار نمیشه... الان میفهمید که مشکل جدا از زخم دستم اینه که حتی نمیتونم پنجری بگیرم!

یه گوشه ذهنم این بود که خوب زنگ بزنم و کمک بخوام ولی به خاطر اینکه همیشه سرکوفت بوده که آدم که با دوچرخه فلانجا نمیره و سرکوفت های خانواده (که حتی موقع کوه رفتن هم بوده) زنگ نزدم و گفتم به درک!

سوار دوچرخه پنجر شدم و به سمت خونه رکاب زدم!

به یه جای تقریبا بهتر توی جاده که رسیدم حدودا ۱۸ کیلومتر تا خونه دیگه صبرم تموم شد و خوب گرما شدیدا اذیت کننده بود، زنگ زدم به خواهرم و اون با ماشین اومد دنبالم...

این تقریبا تلخ ترین تجربه دوچرخه سواری من بوده ولی بهترین از نظر کسب تجربه.. وقتی رفتیم خونه بعد ازظهر که رفتیم دکتر دستم پنج تا بخیه خورد و خوب دوهفته ای باندپیچی بود که نتیجش سوار نشدن دوچرخه و یکم سخت شدن سر کار (چون کارم خیلی فیزیکی نبود با کامپیوتر بود خیلی بد نبود ولی به هر حال)..

به هر حال بعد دو هفته روزی که باند دستم باز شد اولین کاری که کردم سوار دوچرخه شدم و دور محل ۵-۶ کیلومتری رکاب زدم!!

حالا سرکوفت ها یکم شدیدتر شده بود به خاطر اتفاقی که افتاده بود ولی این باعث میشد که من بیشتر انگیزه بگیرم! پس رفتم و یکم ابزار هایی که لازمه و حتی شاید چندتا که خیلی هم ضروری نیستو تهیه کردم و دقیقا دو هفته بعدش یه روز صبح ساعت ۷:۳۰ از خونه زدم بیرون (به کسی هم هیچی نگفتم) و به مقصد سد کرج!

(تا سد کرج از خونمون دقیقا ۵۷ کیلومتر راهه و من طولانی ترین مسیری که تا اونماقه رفتم بودم چیتگر بود که با برگشتش میشه ۴۰ کیلومتر. خوب اینبار تا کرج که تقریبا ۳۰ کیلومتره چیز خاصی نداشت و فقط جاده بود و موزیک! و خوب اینبار شدیدا احتیاط!

خوب اولین تابلو جاده چالوس که میرسه تازه سفر اصلی شروع شده و سربالایی های خسته کننده! به مسیرم ادامه دادم و وقتی راه شروع شد و توی ترافیک سنگین اولای جاده و خنکی فوق العاده هوا و موزیک EDM کاملا برام لذت بخش بود و خلاصه اینقد انرژی گرفتم که یه ۱۰ کیلومتری رو رفتم... بعد از منطقه هفت چشمه تقریبا یه ۷ کیلومتری مونده تا سد کرج توی منطقه ای به نام خوزنکا یه جاده مارپیچی با شیب سنگینه ه من ساعت ۱ ظهر اونجا بودم اونو که رفتم بالا شدیدا خسته شدم و همچنان داشتم با تقلا طی میکردم که هندزفری تو گوشم گفت 50 Kilometers انگار این صدا این بود که فعلا بسه! تا بحال اینقد نشده بود و بهتره که برگردم!

(راستی اینم بگم که توی جاده چالوس جمعا ۸ تا دوچرخه سوار به غیر از خودم دیدم که خیلی خوشحال کنندس)

خوب همونجا وسط جاده فرمونو چرخوندم و دور زدم :) رفتم کنار یکی از این سوپرمارکت های کنار راه و آب خریدم و لواشک و کلوچه! (همه میرن شمال به عنوان سوقاتی میگیرن خوب راستش من آخرین بار ۱۴ سال پیش رفتم و این که ۱/۴ مسیرو با دوچرخه اومدم خودش برام یه موفقیت بزرگ بود)

البته یه روزی اگه تجهیزات بیشتری داشته باشم و هنوز قوتی مونده باشه کل مسیرو برم!

بگذریم... کنار رودخونه وایسادم و توی هوای خنک و دلپذیر ناهار خوردم و استراحت کردم! بعدش راه افتادم و از سراشیبی های جاده بدون رکاب زدن و بادی که میخورد لذت بردم :) (اایندفعه با سرعت کم و احتیاط زیاد) و خوب اتفاقی هم نیوفتاد و تا پایین مسیر خیلی راحت اومدم...

دوباره بعد از ۲۰ کیلومتر راه تقریبا ۷۵ کیلومتر رفته بودم و شدیدا خسته بودم و فقط دوست داشتم چشامو ببندم و توی خونه باز کنم... کنار دکه ها توفق میکردم و چای میخوردم که خیلی خستگی رو کم میکنه.

یه چیزی همینجا بگم که توی دوچرخه سواری مهم طول مسیر نیست مهم خود مسیره و مثلا جاده شهریار-کرج رسما بیابونه و خیلی آدمو خسته میکنه.

دیگه ۱۵ کیلومتر تا خونه داشتم و بعضی جاها توقف که میکردم دست و پام بی اختیار می‌لرزید!! و تقریبا سخت ترین بخش سفرم ۱۰ کیلومتر آخر بود چون بی اختیار برای رسیدن به خونه لحظه شماری میکردم..

به هر حال وقتی رسیدم خونه و یکم که نشستم بعدش یکم سرگیجه گرفتم که بعد ۱ دقیقا رفع شد و خیلی خوشحال بودم که ۱۰۰ کیلومتر رکاب زدم :)

به هر حال وقتی رسیدم خونه و یکم که نشستم بعدش یکم سرگیجه گرفتم که بعد ۱ دقیقا رفع شد و خیلی خوشحال بودم که ۱۰۰ کیلومتر رکاب زدم :)

تصویر زیر هم تصویر آماریشه.. بعدش یکم ادامه بدیم و نوشته رو تموم کنم :)

هرچند که بعد از یه مدت دیگه عکس گرفتن (چه تو کوه و چه دوچرخه سواری) دیگه برام مهم نبود و حتی اکانت اینستاگرام هم پاک کردم.. چون وقتی زیاد آدم وابسته به اشتراک گذاری میشه دیگه هدف میشه که برم فلان جا و عکس بگیرم! دیگه لذت بخش نیست به خاطر همین معمولا جایی که میرم خیلی کم عکس میگیرم برای یادگاری و سعی میکنم بیشتر لذت ببرم..

خیلی وقته که دیگه کیلومتر شماری نمیکنم..

ولی اشتراک گذاری یه مزیت خیلی خوب داره که افرادی رو که علاقمندن چنین کارایی کنن امیدوار میشن و دوم هم اینکه با چنین افرادی آشنا میشیم..

جالبه که یکی دو هفته دقیقا بعد از همین تجربه دوست خوبم سجاد آذربایجانی پیشنهاد داد که همین مسیرو با هم بریم و چرا که نه! دومین تجربه من با مسیر یکم کوتاه تر (۹۲ کیلومتری) اتفاق افتاد و اونم خیلی لذت بخش بود (اگه دوست داشتین سجاد توی وبلاگش یه متن خیلی خوب نوشته که میتونید بخونید)

بعد از اون هم مسیر هایی رفتم مثلا مسیر دریاچه چیتگر که رفت و برگردش ۵۰ کیلومتر میشه...

سرتونو درد نیارم، حالا دیگه دوچرخه سواری جزئی از شخصیت من شده و بخشی سبک زندیگمه و بهش افتخار میکنم :)

ویرایش: حالا نزدیک یکی دوسالی از این ماجرا گذشته و زندگی من خیلی تغییر کرده الان دیگه حتی دوچرخه سوار هم نمیشم.. (پست های بعدی رو بخونید یه سری محدودیت ها برام ایجاد شد و البته قرنطینه و ...) اما اگر زمانی باشه بعد از اینا هم ترجیح اولم میشه کوه و سفر. یه نوشته هم خواهم نوشت که چرا ممکنه این سبک خوب نباشه و خطرناک بودنش ارزششو نداشته باشه. (هر چند که بعد از گذشت اون موارد من انتخاب کردم که این سبک رو حفظ کنم!!)