پیش از سقوط

نفس نفس می‌زد.
آخرین سکانس های زندگی اش را داشت تجربه می‌کرد اما همچنان منتظر کسی بود. یک قدم با غرق شدن در دنیای سیاه و پوچ فاصله داشت ولی پایش توان برداشتن قدم آخر را نداشت،رعشه بر اندامش افتاده بود. هرچه در اتاق پر دوده ذهنش گشت و گذار می‌کرد، لکه ای سفید یافت نمی‌شد. اعمال درستی نداشت و مرور خاطرات زندگانی اش زخمش را باز تر و بازتر می‌کرد.آه از آن زمان که قلبت زنگار بگیرد و جز سیاهی چیز دیگری بر تو چیره نشود. آن زمان دیگر هیچ کس و هیچ چیز قادر به تغییر انتخاب های بیهوده نخواهد بود. آری او هم همین شد، قلبش زنگار و ذهنش دوده گرفته بود اما هنوز قدم از قدم بر نمی‌داشت، با خودش چنین می‌گفت که شاید کسی پیراهنم را از پشت بکشد و مرا از لبه پرتگاه ماتم و اندوه نجات دهد. هنوز می‌خواست زندگی کند. عقربه های ساعت دورکندی داشتند و او با هر ثانیه کشان کشان جلوتر می‌رفت، انگار آن چه در دلش میخواست اتفاق بیفتد، آن امیدی که منتظرش بود هم همراه او شربت مرگ را به سر می‌کشید. یا باید زنده بودن بدون زندگی کردن را انتخاب می‌کرد یا غرق شدن در دریایی که هیچ انتهایی نداشت و هیچ نوری از آن رد نمی‌شد!
زنده بودن برایش زجر داشت. آن امید ته دلش داشت ریغ رحمت را نوش می‌کرد و قدم هایش برای پایان به خاطراتش استوار تر می‌شد. به همه چیز پشت کرد، کاری که نباید می‌کرد را کرد، بدنش به سبکی کاه به سمت آسمان تاریک بدون هیچ ستاره و مهتابی با سنگینی بسیار فرود می آمد و اشک چشمانش به زمین صعود می‌کرد. خاطرات زندگی کردنش زخم هارا تازه تر می‌کردند، چه خاطرات خوشی، خدانگهدار.
او با هرچه که برایش بود و نبود خداحافظی کرد و سفرش را تمام کرد. آن منجی امید، آنکه تصور می‌کرد پیراهنش را از پشت می‌کشد پله هارا یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذاشت، امید اما نمیدانست که سفر او شروع شده و هر قدمش اورا از منجی بودن دور می‌کرد.
هرچه توان داشت در پایش گذاشته بود و پله هارا یکی پس از دیگری بالا رفته بود، قسمت آخر با او یار بود، پیراهنش را از پشت گرفت! امید زمان خوبی را برای رسیدن انتخاب کرده بود.
نجاتش داد.