{سیگار؟!؟}

داشت فکر می‌کرد به آنچه بر خود گذرانده بود، بر هر سیگاری یک پک می‌زد و سیگار با پک‌های عمیق افکار تمام می‌شد؛ سوگوار حال و احوال خود بود، مدام به دنبال وسیله‌ای برای شدت‌گرفتن این اتفاق جست‌وخیز می‌کرد. اما اتاقش، اتاقی به نسبت معمول، شاید به‌اندازه یک «فرش ۴*۳» ارتفاع هم ۲ متری بود؛ قبل‌ترها وقت ورودش به این خانه این اتاق را جدا برای خودش انتخاب کرده بود و به هیچ‌کس حق ورود نمی‌داد مگر اینکه خودش بخواهد و یا آن {قند روزهای تلخش} بخواهد با او دیداری تازه کند! وقتی اتاق را دیده بود برایش برنامه چینی کرد، قلم و کاغذ را جست و نقشی بر آن کشید؛ این دیوار سمت چپ تا درب کتابخانه باشد، سمت پنجره میز کارم، سمت راست را چه کنم؟ «قطعاً کتابخانه!؟؟!!»

سه طرف کتاب، چای، سیگار، کتاب و گاهی دیدار؛ ۴ ساعت خواب کافی است؟ از ۷ صبح که بنشینم تا ۱۴ بعدازظهر می‌توانم ۱ کتاب طویل و ۳ کتاب نقلی تمام کنم؛ ۱۴ تا ۱۵ ناهار و ۱۵ تا ۲۰ بنشینم برای کتابم وقت بگذارم، ۲۰ تا ۲۳ برای قنددلم باشد و ۲۳ تا ۳ هم مجدد کتابم!

وقتش را برای خودش برنامه‌ریزی کرده بود و می‌گذراند، خوش بود! تنها راه درآمدش همان کتاب‌هایش بودند، علاقه را با کارش ترکیب کرده بود و گذران عمر می‌کرد، صبح نان و پنیری، ظهر کته‌ای، شب به هنگام دیدار نان و ماستی! دلش برای غذاهای رنگ‌ووارنگ تنگ شده بود؟ شاید؛ ولی کتاب‌هایش در اولویت اول بودند؛ خب تو چه دردت بود؟ می‌نشستی در خانه مادر و پدر سیگارت را می‌کشیدی و کتاب را می‌خواندی و کتابت را می‌نوشتی! حتماً نیاز بود با متن‌هایت مخ آن دخترک را مورد هدف قراردهی و آواره خودت کنی؟ هر روز جملات عاشقانه خودنویس برایش بنویس و در دانشگاه دزدوارانه در کیفش بگذاری، خب مشخص است سیبلت مورد هدف واقع می‌شود؛ آن ازهمه‌جابی‌خبر هم که در رؤیاهای خود، هر شب رؤیای هر روز زندگی عاشقانه و هر روز متن‌های اعجاب‌انگیز عاشقانه و ماچ و... «خودتان می‌دانید دیگر؟؟!!»

آن عاشق دلباخته تو در این ۴ سال دانشگاه با نداری‌ات ساخت و هرسال قول ازدواجت ۱ سال تمدید شد و بعد از ارشدت تازه‌کارهایی را صورت دادی! بالای بختت زده بودند خوشبخت؟ این‌همه سال برای یک نویسنده که چند جمله عاشقانه بیشتر در بساط نداشت زیادی بود، ولی آن، آن {قند روزهای تلخ} چه می‌کرد؟ عاشقت بود!

از حق نگذریم لحظات خوش زیادی داشتند، سفرهای {سیاحتی، زیارتی} زیادی رفته بودند؛ شیراز و حافظیه و سعدی‌اش و تهران و آرامستان ظهیرالدوله صفاعلی بگیر تا شهر ری و امام زاده طاهر و بهشت‌زهرا قطعه هنرمندان تا مشهداردهال و غیره و غیره؛ هیچ فرهیخته مرحومی را در سفرهایش جا نگذاشته بود! کافه‌گردی های شبانه و دوره‌کردن آرت‌گالری ها و غذاهای سروساده خود پز در پارک«سرتان به درد نیاید، و هر چیز دیگری که عاشقانه است را تصور کنید!!!» ۸ سال زمان برد تمدید زمان ازدواجش، در آخر ولی عزمش را جزم کرد و به مصاف غول بی‌شاخ‌ودم ازدواج رفت؛ خانواده‌ها آشنا شدند، این آن را پسندید و آن این را!

خانه نقلی را پسند کردند و در اول راه اتاقش را انتخاب کرد و تصاحب کرد، انگار نه انگار که زندگی دونفره است«حریم خصوصی هم نیاز است!؟نه؟؟؟» برنامه خودش را نگارش کرد و بر استمرارش پایداری!

آن بی‌چاره از همه چیز بیخبر این هشت سال را در زیر یک سقف تصور می‌کرد اما ای دل غافل، شب و روز این شده بود اتاقش و کتابش و سیگارش؛ پس آن سفرهای {سیاحتی، زیارتی} مرحومان فرهیخته و غذاهای ساده در دل پارک و « ... » چه شد؟ آن را به چنگ آوردی و خیالت از نرفتنش آسوده؟ حال کنج عزلت در بر گرفته ای؟ تا چه زمان آن، تحمل اتاق نشینی تورا بکند؟

دیگر خبری از جملات عاشقانه خودنویس دزدکانه و دلبری ها و توجهات نبود، همه اش برباد رفته! ساعت به ۱۴ که نزدیک شده بود پک آخر سیگارش را تمام کرد و در زیرسیگاری‌اش به کام مرگ برد، در را باز کرد، مثل هر روز بوی کته پیچیده در خانه؛ آن را صدا زد ولی جواب نگرفت«شاید حمامی چیزی رفته؟» همه قسمت های خانه نقلی اش را گشت، اثری از آن نبود!

به سمت امید آخر که می‌رفت بر روی اوپن خانه، کاغذی بود ناآشنا از سمت یک آشنا:

سلام برکسی که زمانی برای برافروخته شدن عشقمان ازهیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد.

پس از جنگی میان خود و خود، فاتح نبرد آن نیمه ای بود که هرگز دوست نمی‌داشتم پیروز میدان شود؛ تصورات من از تو آن هشت سال خوش بود که برای زندگی کردن به هردری میزدی و از هیچ چیز دریغ نمی‌کردی، تصمیم بر این شد که در سکوت اسباب زحمت کم کنم و مزاحم وقت همایونی‌تان با ملیجک های دربارتان نباشم! هرچه دور خودم چرخیدم اثری نبود از متن های عاشقانه ای که آن اوایل تیر زهرآگینی بر قلب من بود، شاید کمی وقت بیشتر در برنامه موفقیت‌تان به من داده می‌شد، کار دنیا عقب نمی‌افتاد! حال که کار دنیا گره خورده بر کوچ شما به قصر 3*4 تان؛ من هم کوچ می‌کنم به دیارمان، همانجایی که مادری و پدری در انتظار دیدن روی فرزندشان شب را به صبح می‌رسانند.

ازطرف
آن که به او می‌گفتی {قند روزهای تلخ}

 لبخندی از سر متن دلچسب آن به صورتش آمد! مگر آن می‌توانست این چنین نگارش کند؟ لبخند اما خودش را به پک های سیگار آمیخته با گوله مروارید های روان از چشم، باخت. من چه کردم با این خودم؟ مگر آنچه من درکتاب ها خوانده بودم یک زندگی عاشقانه و ابدی نباید به همراه می‌آورد؟ مگر این نبود که زن به پخت و پز مشغول است و مرد به دنبال کسب روزی حلال؟

هرچه بودش بباخت و آواری بر سر فرود آمد، حالا دیگر داشت فکر می‌کرد به آنچه بر خود گذرانده بود، بر هر سیگاری یک پک می‌زد و سیگار با پک های عمیق افکار تمام می‌شد؛ سوگوار حال و احوال خود بود و مدام به دنبال وسیله ای برای شدت گرفتن این اتفاق جست و خیز می‌کرد. سوگواری هرچه می‌کرد فایده‌ای در بغل نداشت، از کتاب های درام و غم آلود گرفته تا ترانه های شکست خورده، در جست و جوی آن سوگواری عزیمی بود که آتش داغش را مرحمی باشد و آن مرحم فقط کسی بود که اورا صدا می‌زد {قند روز های تلخ}؛ زیرسیگاری هر لحظه با فرود آمدن سیگار تنگ تر می‌شد، اشک خشک و ناله ای برای هنجره خسته اش باقی نگذاشته بود. {ترانه فردا سراغ من بیا} را با شدت زیادی پخش کرده بود و با آن می‌رقصید و می‌خواند و پکی از سیگاری کم می‌شد!

ماه‌ها با همان وضع به سربرد، برنامه همایونی؟ 6 صبح به خواب میرفت، ۱۴ بیدار می‌شد، 15 غذا آماده می‌کرد، 15 تا 20 به سیگار عجز می‌گذشت، 20 تا 6 در اتاق تنگ وسرد می‌نوشت و کاغذ مچاله می‌کرد، خواندن کتاب هم به روز های آینده مثل همان هشت سال تمدید می‌شد! حال، غریبی داشت، {آشنا} آنکه دیگر نه می‌توانست دوستش بدارد و نه می‌توانست به سمتش گامی بردارد؛ به سر می‌کرد با غم تنهایی و سوگواری برای از دست دادن آن! لحظه ها مرور می‌شدند از خنده های زیبای آن، که دیگر قرار نبود هیچ زمانی دوباره تجربه‌شان کند.

|شب، سوت‌وکور، خسته!!|