دلم خوش بود به يكشنبه ها، وعده ديدار ، كافه چيتگر، ساعت ٥ ، دو قهوه يكي شيرين يكي تلخ روي يك ميز گرد كوچك چوبي با دوصندلي نسبتا قديمي با پايه هاي لق كه به عمد به سبك قديمي طراحي شده بود تا فضا را به هفتاد هشتاد سال پيش برگرداند... كنار ميز كافه چي...
سيگار آزاد، قهقهه ازاد، در آغوش كشيدن آزاد... فضاي كافه چنان ادم را ميگرفت كه نميخواستي تركش كني،
كافه چي كه يك مرد قد كوتاه مسن با ريش هاي سفيد بود ، من و تو را ميشناخت ، و يكشنبه ها ميز كنار خودش را برايمان خالي ميگذاشت، يك سالي ميشد كه يكشنبه ها پذيراي ما بود، هر دفعه هم لحظه هاي اخر ميگفت : تا يكشنبه بعد...
انگار منتظر قرار ما بود و شايد مشتاق تر از ما، يكشنبه ٧ مرداد ٨٦ آخرين قرار مان بود ، دير رسيدي من يك ساعت و بيست دقيقه منتظر ماندم تا آمدي. كافه چي عصباني شده بود ، از من بيشتر، قهوه شيرين شده ات را با غيظ روي ميز گذاشت، و قهوه تلخ من را كه گذاشت به تو رو كردو گفت : اين دختر يك ساعت و نيمي ميشود نشسته، لب باز كن بگو چرا دير رسيدي، و تو وسط حرفش پريدي وگفتي، يكشنبه آخر است ، زهرمان نكن.
تو براي خودت بريده و دوخته بودي، قصد رفتن داشتي، نميتوانستم بدن سست شده ام را جمع و جور كنم ، دستهايم را گرفتي تا توضيح دهي، ولي من رفتم، ...
اين يكشنبه كه بيايد ١٢ سال و ٤ ماه است كه تنها به كافه چيتگر ميروم، پسر كافه چي و همسرش هوايم را دارند ، چون كافه چي قبل ازمرگش سفارش من را كرده بود، آن ميز دست نخورده آن گوشه مانده ، همه دكور عوض شده ، الا ميز ما، ... آه تلخِ شيرين ِمن، ....ميبيني؟ هنوز ميگويم "ما" ...
راستي ! پسر ١٠ ساله ات را يك روز به كافه چيتگر ببر، اگر سليقه اش مثل تو باشد ، حتما از آنجا خوشش مي آيد... .
