شايد روزي يادت به من بيفتد و لبخند بزني ، بعد به فكر فرو ميروي ، براي خودت يك فنجان قهوه ميريزي روي همان صندلي كنار پنجره به ياد خودمان مينشيني و روبرويت همان درخت چنار را ميبيني كه رازدارمان بود و حالا برگهايش زرد و زمخت شدند .
ياد روزي مي افتي كه هراسان به خانه ات آمدم و از كيف قاپي برايت تعريف كردم كه كوله پشتي ام را كند و برد... وتو مرا روي همان صندلي نشاندي ، روبرويم ايستادي و تجويز چند نفس عميق كردي... دستهايت را دور گردنم حلقه كردي و آرام در گوشم گفتي : از هيچ چيز نترس... من هميشه هستم... گور پدر كيف قاپ ، گور پدر كوله پشتي... من هستم ... .
آه... ديدي نبودي، ديدي نماندي... .
قهوه ات تمام ميشود ، از روي صندلي بلند ميشوي ...پرده را ميكشي . من ميدانم چرا، چون از درخت چنار خجالت ميكشي، او شاهدجمله "من هميشه هستمت "بود... .
دلم نه براي تو... دلم براي تك تك برگ هاي چنار كه گوش هاي شنوايي داشتند تنگ شده...