هر لحظه كه بي تو ميگذرد ، عطر تو، تن تو ، دستان تو، چشمان پشت عينك تو و خلاصه بگويم ، همه وجود تو را بيشتر دلتنگ ميشوم. مريض لحظه هاي نفس حبس كرده ام هستم كه در آغوش داغ و پر از احساست آرام گرفته ام.
و چه آرامشي در صورتت نشسته ،كه وقتي به خاطرش مي آورم ، بايد هر كجا كه هستم چشمانم را ببندم و ياد تو را نفس بكشم.
دم... باز دم... همه تو در ريه هايم نشسته، تو را هر ثانيه تنفس ميكنم...، تو را نفس ميكشم، تو را نفس ميكشم. ...
و تازه آنوقت اول ماجراست...
دلم آشوب ميشود ، ميخندد، گريه ميكند ،ميلرزد ... همه حواس پنج گانه ام از كار مي افتد، نه ميشنوم نه ميبينم نه ميبويم نه لمس ميكنم ونه توان چشيدن دارم. آنوقت منتظر ميمانم تا خبري از تو بگيرم ، اگر بودي و خبري شد كه هيچ... واي به حالم كه نباشي و در اين نبودنت زمان سر لجبازي بر ميدارد و ثانيه شمار مثل لاكپشت پير و فرتوت پيش ميرود.
كاش ميفهميدي بي تو ،عقربه هاي لعنتي چگونه با من ناسازگارند...
باش ، تا ديوار راز دارِ سرمه اي پشت سرمان، روزهاي ديدارمان را انتظار بكشد...
چه دير فصل دوست داشتنت رسيد
چه زود سينه ام به ياد تو تپيد
چه حيف ندارمت به وقت عيش
چه خوب خدا عشق را آفريد
چه تاريك شود روزها بي نشان ِتو
عجب لحظه ها با حضورت سفيد
