این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.
موهبت کاملنبودن، در تفسیر یه پژوهشه که اثر نویسندهست؛ توصیفها و نتیجهگیریهای نویسنده همگی بر پایهی نتایج پژوهشهای انجامشدهست. تا حالا خیلی کم پیش اومده که مقالههای پژوهشهای کیفی رو بخونم. دیدگاهشون با پژوهشهای کمی تفاوت قابلتوجهی داره و به نظرم حسکردن این تفاوت تجربهی باارزشی بود.
متن کتاب خیلی من رو یاد کتاب چهار اثر از فلورانس اسکاول شین میانداخت. بخشهایی که دربارهی پذیرش کافیبودن و معنویت و ایمان و ترس صحبت میکردن بیشباهت به کتاب چهار اثر نبودن.
این کتاب "موهبت کاملنبودن" خیلی وقته که توی فهرست خواندنیهای من هست؛ شاید نزدیک چهار سال. به خاطر این که انتظار زیادی ازش داشتم میخواستم عمیق بخونمش. برداشتم از نام و چکیدهی کتاب این بود که خوندنش کمکم کنه با کمالخواهی روبهرو بشم؛ چون اصرار همیشگی برای بهترین و بالاترین و کاملترین با این که وسوسهکنندهست ولی واقعا مانعی برای شادی و رضایت از زندگیه.
راستش این کتاب به طور کامل همهی انتظارهام رو برآورده نکرد. راهکارهای مفیدی گفتهشدن ولی رویکرد نویسندهی موهبت کاملنبودن دربارهی زندگی صادقانه از دریچهی یافتههای آکادمیکه و کاملا برام ملموس نبود. فکر میکنم من دنبال یه رویکرد روانشناسانه بودم. یا شاید دوست داشتم بیشتر مثال بزنه.
از نیمهی دوم کتاب بیشتر مشتاق بودم به خوندن؛ چون تعدادی راهکار ارایه میشه برای این که زندگی رو به سویی ببریم که خالصانهتر و شادتر باشه. نکوهشی که نویسنده برای کمالخواهی داره مربوط میشه به تلاش مداوم برای تبدیلشدن به کسی که نیستیم برای این که تحسین دیگران رو به دست بیاریم.
این مفهوم ارایهشده رو دوست داشتم؛ که شاید ما به طور خالص و با تمام وجود زندگی نمیکنیم چون بخش زیادی از زمان و انرژیمون در پی این هدفه که دیگران از ما راضی باشن. ما در آینهی نگاه دیگران زندگیمون رو میبینیم و این رو معیاری قرار میدیم برای سنجش این که آیا داریم درست زندگی میکنیم؟ همه از این که مورد تحقیر و سرزنش قرار بگیرن ناراحت میشن؛ در این مواقع با خودشون فکر میکنن که من تحقیر یا سرزنش شدم به خاطر این که کامل نیستم. توی این کتاب گفتهشده که تلاش برای بهتر شدن تلاش باارزشیه، در صورتی که نگاه کنیم که هدفمون از این کار چیه؛ اگه میخوایم به جایگاه بالاتر برسیم برای این که تحسین دیگران رو برانگیزیم، روزی به خودمون میایم و میبینیم که واقعا زندگی نکردیم. این شیوه ما رو از شادی و خود واقعیمون و زندگیِ با تمام وجود دور میکنه. ولی اگه تلاش کنیم تا بهبودی در این جهان پدید بیاریم یا استعدادهامون رو دنبال کنیم یا به زندگیمون معنی بیشتری بدیم، در اون صورت میتونیم به هدفهای بسیار بزرگتری برسیم.
و این که رهاشدن از کمالخواهی یه هدف نیست که بنویسیمش و یه روزی بهش برسیم و خطش بزنیم، بلکه یه شیوهی زندگیه؛ یه تمرین روزانهست که هر روز رو با این اندیشه آغاز کنیم و به پایان برسونیم که من تا همین جا هم کافی هستم. بسیاری از مردم همیشه به این فکر میکنن که چه کارهایی رو هنوز انجام ندادن و زمان اندکی برای کارهای دیگه دارن. سرانجام این شیوهی اندیشه جز این نیست که به اضطراب افزوده بشه و از شادی کاسته بشه. اگه این کتاب رو میخونین یعنی نمیخواین به این شیوه زندگی کنین.
اگه بخوام راهکارهای گفتهشده توی کتاب رو به کار ببرم، نباید بگم که "موهبت کاملنبودن" همهی چیزی که میخواستم رو بهم نگفت، این خودش اندیشهی نقصانه! پس حالا میگم هر آن چه که میدونم کافیه و تلاش میکنم رویکردهاش رو در پیش بگیرم و بیشتر نیمهی پر رو ببینم. امیدوارم همگی توی زندگیمون به جای وسواس کمالخواهی، آرامش داشتهباشیم.
