این پست برای چالش کتابخوانی طاقچهست.
آن چه که از خوندن این کتاب به دست میاد، امید به آیندهست؛ آیندهی همهی مردم زمین؛ راستش من این حس امیدواری رو به خاطر واژههای زیبا و انرژیبخش نمیگم، بلکه نویسنده رویکردی رو نسبت به آینده معرفی میکنه که باهاش میشه آینده رو به گونهای ساخت که جای بهتری برای زندگی باشه.
این کتاب دربارهی کارآفرینی و استارتاپهاست؛ گذارهایی میزنه به نقش فناوریهای نوآورانه در زندگی امروز ما و به این نتیجهگیری میرسه که فناوریهای نوین هستن که باعث میشن زندگی انسانها تنها یک رقابت جانفرسا بر سر منابع نباشه. استارتاپهای فناورانه یعنی راههای بهتر برای زندگیکردن؛ راههایی که دیگران بهشون فکر نکردن یا جرات عملیکردنشون رو نداشتن. فناوری باعث میشه همون منابع موجود رو بشه با کارآیی بیشتری استفاده کرد و زندگی به جای یه نبرد مداوم بر سر منابع، پویایی پیدا میکنه.
دربارهی آینده میشه چند نگاه رو در پیش گرفت؛ یکی این که زندگی تناوبی از رونق و ویرانیه؛ در این نگاه نمیشه مطمئن بود که آسودگیهای امروز دوام خواهند داشت.
نگاه دیگری که بیشتر افراد دارن اینه که پیشرفتی بیشتر از این رو نمیشه تصور کرد و احتمالا ما به هر آن چه که بوده دست یافتیم و فقط میمونه که این دستاوردها رو در سطح جهان گسترش بدیم. در این نگاه آینده به یک سکون در رقابت میرسه. ولی ایراد این فرضیه اینه که میشه تصور کرد در جهانی با اقتصاد ساکن انسانها دوام نمیارن و طولی نمیکشه که بیش از آن چه در اختیارشون هست میخوان و برای این جنگ رخ میده.
همین نقد در نگاه دوم، از نگاه سوم دفاع میکنه؛ در نگاه سوم به آینده، فاجعهی مخرب بزرگی تصور میشه که همه چیز رو نابود میکنه و در واقع آیندهای وجود نداره. این بدبینانهترین نگاه به آیندهست.
در مقابلش، خوشبینانهترین نگاه به آینده، رویکرد چهارمه. این که آینده جایی بسیار بهتر از امروزه و بهتر هم میشه. برای دریافتن این نگاه باید حال رو با گذشته مقایسه کنیم. با نگاه به گذشته، میبینیم که بدون شک امروز زندگی بسیار راحتتر شده. در جهان دیروز، انبوه ابزارها و اختراعهایی که حالا در دسترس هستن وجود نداشتن و این به خاطر فناوریهای کشفشده و ساختهشده در طول زمانه. اگر این الگو رو دنبال کنیم، میتونیم آینده رو بسیار بهتر از حال بسازیم.
پیمودن یه راه تازه کار سختیه، در واقع شجاعت میخواد. در دنبالکردن یه ایدهی تازه، همون قدر که درخشش دستاوردهای پایانی خیرهکنندهست، احتمال شکست وجود داره. بسندهکردن به داشتههای فعلی کار سادهایه؛ خطر پیمودن راههای ناشناخته رو به جون نمیخریم و توی مسیرهای مشخص حرکت میکنیم. آن چه که تا به حال به دست آوردیم رو گسترش میدیم و آینده به جایی میرسه که از این داشتهها اشباع میشه و امیدی برای ادامه وجود نداره. اینجاست که میفهمیم امید حسیه که باید بسازیمش و برای ساختنش به شجاعت نیاز داریم؛ شجاعتِ پیمودن راههای تازه.
این مفهومیه که پشت عنوان این کتابه؛ از یک میشه تا بینهایت پیش رفت که یعنی همون تولید انبوه چیزی که ساختهشده؛ کار دشوار گذر از صفر به یکه؛ یعنی آغاز کردن از هیچ و ساختن یک ارزش، همون چیزی که آینده رو بهتر میکنه.
این کتاب رو میشه به همهی کسانی که به کارآفرینی و استارتاپ علاقه دارن پیشنهاد کرد. نویسندهی کتاب از بنیانگذاران چند استارتاپ موفق در سطح جهانیه. این کتاب سعی میکنه ذهنیت کارآفرینی رو در خواننده ایجاد کنه و نشون بده که آیندهی بهتر با کمک نوآوریها ساخته میشه.