ویرگول
ورودثبت نام
آیدا
آیدا
آیدا
آیدا
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

مرداب روح

این یادداشت برای چالش کتاب‌خوانی تاقچه است.

آن چه که از این کتاب آموختم را پیش از این نمی­‌دانستم؛ اندیشه­‌ای بود نوین و می­‌توانم بگویم بسیار سودمند. و آن این است:

رنج­‌هایی که در این جهان بر ما می­‌رسد، مانند مرداب­‌هایی هستند که در آن­‌ها اسیر می­‌مانیم و در سختی می­‌پوییم. در روان­شناسی یونگ به این مرداب­‌های روح «روان­‌رنجوری» گفته می­‌شود. دلیل ماندن در این مرداب­‌ها این است که در پی آن رنج و چالش در جهان، آموزه­‌ای نهفته است؛ وظیفه­‌ای که بر عهده­‌ی آدمی گذاشته شده و دلیل ماندن انسان در مرداب است.

تا زمانی که فرد از انجام این وظیفه سر باز زند، در مرداب اسیر می­‌ماند. راه رها شدن از مرداب این است که انسان در این رنج اندیشه کند؛ وظیفه­‌ای را که از آن سر باز می­‌زند دریابد و به انجام برساند و «معنا»یی را که در پس این رنج نهفته­‌است بیابد. این اندیشه­‌ی روان­شناسی یونگ است و تفسیر «انسان در جست و جوی معنا».

شنیده­‌ایم که می­‌گویند هدف زندگی رسیدن به شادی و لذت‌بردن از دنیاست. این کتاب به دلیل­‌های گوناگونی توضیح می­‌دهد که این ایدعولوژی نادرست است؛ همانند این که در زندگی بسیاری مفاهیم تنها در همراهی با متضاد خود معنا می­‌یابند. بدین شرح، اگر غم انکار شود، شادی کی معنایی خواهد داشت؟

شاید پذیرش باور پیشین در صورتی ممکن است که هرگز در این دنیا شادی و لذت را نچشیده باشیم؟ وگرنه می­‌دانیم که در پی شادی و لذت حس یکنواختی قرار دارد. این گونه است که گفته می‌شود هر چیز با متضاد خود معنا می­‌یابد. بدین شرح، در کتاب گفته شده که باور داشتن این ایدعولوژی باوری کودکانه است.

در پی نقض این باور، عنوان می­‌شود که هدف از زندگی در واقع رسیدن به معناست. همان که انسان در گذر از مرداب­‌های روح به آن می­‌رسد. روان­‌رنجوری­‌ها مانند مرداب­‌هایی هستند که روح را گرفتار می‌کنند. وظیفه­‌ای را می­‌بایند. کسانی که از انجام این وظیفه سر باز می­‌زنند و معنای این رنج را درنمی­‌یابند، در مرداب اسیر می­‌مانند و زندگی خود را در روان­‌رنجوری و اختلال­‌های روانی سپری می­‌کنند؛ مانند احساس گناه، افسردگی، اعتیاد و احساس خیانت.

راه گذر از این مرداب­‌ها تجسم دوباره­‌ی وجود خود است. پذیرش شجاعانه­‌ی این حقیقت که ما آن چه که در گذشته بر ما رخ داده نیستیم؛ ما آن چیزی هستیم که خود برمی­‌گزینیم.

این گونه فرد فَرنودِ گرفتاری خود در این رنج را درمی­‌یابد و هنگامه­‌ی یافتن این معنا، هنگامه­‌ی رهایی است؛ و این رهایی روح، رشد فردیت و بالا رفتن روح را از رتبه­‌ی کنونی خود در پی دارد. و این رشد روحی و به کمال رسیدن و بالا رفتن به سوی مراتب والای معنوی هدف از آفرینش انسان و این زندگی است. این هدف دست­‌یافتنی‌ست، با گذر از مرداب­‌های روح و پذیرش و انجام وظیفه­‌ای که بر عهده­‌ی انسان گذاشته می­‌شود.

در هنگام خواندن این کتاب، نیکوست اگر به کشف مرداب‌های خویش برآییم. تلاش کردم آن چه را از این کتاب آموخته‌ام در زندگی خود بسنجم. اکنون تا اندازه­‌ای با خود می­‌اندیشم که شاید برخی احساس‌های گناه یا خیانت را در وجود خود حس کرده­‌ام؛ شاید در برهه‌ای از زندگی‌ام جریان یافتند و نادانسته به آن‌ها بال‌وپر دادم و خود را در مردابشان گرفتار ساختم. بر اساس این کتاب، کاری که باید انجام شود، شناخت این مرداب است. اندیشیدن درباره­‌ی این که شاید رخدادهایی در گذشته باعث شده­‌اند که این اندیشه در کودکی ساخته شود و در برخورد با موقعیت­‌های همانند، من هم مانند یک کودک نازک­‌دل رفتار کنم. راه گذر این است که خود را سزاوار آن ندانم و باور داشته باشم که من آن چه روزی بر من رخ داده نیستم و آن گاه که سرچشمه‌ی مرداب یافته شود، رهایی از آن نزدیک است.

چالش کتابخوانی طاقچه
۰
۰
آیدا
آیدا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید