این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.
توی این متن مواردی گفتهشده که شاید داستان کتاب رو لو بده. Proceed at your own risk.
کتاب "سالار مگسها" رو به زبان اصلی خوندم، دو بار پشت سر هم؛ چون داستانش واقعا فوقالعاده بود. چیزی از نقد و تحسینهایی که ازش شدهبود نمیدونستم ولی موقع خوندنش با خودم فکر میکردم این کتاب حقشه یه جایزه بردهباشه؛ تا این که بعدش رفتم گشتم و دیدم بله، نوبل ادبیات گرفته.
از باارزشترین داستانهایی بود که تا به حال خوندم. در همهی داستان، همهی صحنههای پرتنش یا غمانگیز، لحن یکدست و واقعگرایانهست؛ مهارت نویسندگیش رو بینهایت تحسین کردم. نه تنها به خاطر شرح و توصیفهای زیباش از طبیعت داستان، همین طور به خاطر مفهوم بسیار عمیقی که پشت یک طرح ساده گنجانده شدهبود.
طرح داستان، ماجرای تعدادی پسربچهست که توی یه جزیرهی متروک گیر میافتن و هدفشون اینه که از این جزیره نجات پیدا کنن؛ همزمان با دنبالکردن این هدف، تلاش میکنن که زندگی توی این جزیره رو پیش ببرن. در آغاز همه چیز مانند یه بازی کودکانه جالبه و براشون جذابیت داره ولی کمکم با جلوههای زمخت واقعیت روبهرو میشن و در برابر این موقعیت دشوار، واکنشهای متفاوتی نشون میدن؛ زندگی بچههای کوچکتر خلاصه میشه به گشتن دنبال میوه و خوراکی، و میون بچههای بزرگتر رفتارهایی برخاسته از طمع قدرت و وحشیگری نمود پیدا میکنه.
هنگام خوندن کتاب، همیشه به این فکر میکردم که همهی عنصرهای این داستان رو میشه به چشم نماد دید؛ همهشون استعارههایی هستن از جهانی که ما توش زندگی میکنیم؛ بچههای توی داستان، انسانهایی هستن که ناخواسته پا به یک جهان ناشناخته گذاشتن و چارهای ندارن جز این که فعلا باهاش کنار بیان و تلاش کنن که به زندگی ادامه بدن ولی در عین حال به یاد داشتهباشن که هدف موندن در اینجا نیست؛ هدف اصلی اینه که از اینجا بگذریم و بریم. همهی کشمکشهای بشریت، همهی تلاشهاش برای معنادادن به خواستههایی که در باطن ارزشی ندارن، چقدر زیبا توی داستان به تصویر کشیده شد. این که انسانها چطور معصومیت کودکانه رو از دست میدن و چطور خواستههای نفس باعث میشه هدف اصلی رو فراموش کنن و به وحشیگری برسن و دست به کارهایی بزنن که در آغاز داستانشون حتی تصورش رو هم نمیکردن. انسانها با معصومیت یک کودک وارد این جهان ناشناخته میشن و در آغاز چیزی نمیبینن جز انبوهی از قلههای رمز و راز که دلشون میخواد همهشون رو فتح کنن. در آغاز هدف اصلی برای همه روشن و واضحه، ولی بعد از مدتی که مجبور میشن برای بقا تلاش کنن، خواستههای تازهای سر برمیارن که هدف اصلی پشتشون گم میشه. عدهای این میون مشغول دنبالکردن اون خواستههای باطل هستن و عدهی دیگهای در تلاشن که هدف گمشده رو دوباره پیدا کنن و عدهای راهنما میشن؛ اونجایی که رالف فقط توی ذهنش هست که باید آتش رو روشن نگه داشت؛ همهی دغدغهش شده این که آتش رو روشن نگه داره ولی یادش نمیاد برای چی. و پیگی بهش میگه "رالف، برای دودش" و رالف به یاد میاره.
این برداشت من بود از این داستان. ظاهر کتاب به نظر یه داستان سادهست از سرگذشت چند تا پسربچه. اگه خواننده نخواد معنی خاصی برای عنصرهای داستان تصور کنه هم میتونه داستان رو تا پایان بخونه ولی بدون شک تنها شرح سرگذشت این بچهها چیزی نیست که جایزهی نوبل گرفته.