
طبقات بالایی
یکی از بهترین آثار ادبیات ژانری ایران زمین
نوشته امیرحسین نصیری
قسمت اول:
مارگارتا که به اختصار مارگا نامیده می شد زنی سیاه پوست بود که همسرش درست بعد از باخبر شدن از حاملگی او برای همیشه پشت قوس زمین ناپدید شد رفت و هیچ وقت برنگشت. مارگا ولی او را اینچنین نمی شناخت همیشه گمان می برد باید بلایی سر شوهرش آمده باشد ولی این سوال هرگز باعث نشد که از تربیت تنها فرزندش " سمون" غافل شود.
سعی می کرد همیشه کاری را برای پسرش انجام دهد که برای همسرش نکرده بود مخصوصا امشب که شب تولد سم بود مارگا برایش غذای مورد علاقه اش را درست کرده بود و به زحمت کیکی برای تولد خودمانیشان تدارک دیده بود.
میز شام چیده شده بود مارگا کیک را هم میان میز گذاشت و سپس به ساعت دیواری نگاه کرد که چطور عقربه هایش آرام می چرخیدند. مارگا ثانیه ها را شمرد.سم هیچ وقت دیر نمی کرد. در حالی که مادر به در خانه خیره شده بود انتظار داشت سم در را باز کند و وارد شود.
ده ثانیه تاخیر و سم بالاخره وارد شد ولی نه از در بلکه از پنجره داخل پرید.مادر شوکه شد و سپس گفت" سم...! همیشه گفتم که باید چطور بیای خونه...بیست ثانیه تاخیر داشتی..."
سم در حالی که سریع روی صندلی شام نشسته بود گفت" امروز روز حقوق ها بود داشتن حقوقمون رو می دادن مادر متاسفم برای تاخیر..."
مارگا غرولندی کرد" قبل از اینکه دست به چیزی بزنی باید بشوریشون..."
-"گیر نده مامان!"
مارگا سماجت به خرج داد" چرا گیر؟ راست میگم خب خدا می دونه اون دستا به چنتا پشت بوم خورده و چند بار با کف این شهر کثافت برخورد داشته"
سم بلند شد و بدون حرف دیگری دستانش را شست سپس دوباره به سر میز شام برگشت.مارگا از پسرش پرسید" پس امروز حقوقت رو دادن..."
-"کمتر از همیشه..."
مارگا گفت" چقدر کمتر؟"
-" باور می کنی اگه بگم نصف؟" مارگا سرش را پایین انداخت و سم گفت" میگن که منابع کمه...میگن که ما داریم برای بشریت اینکار ها رو می کنیم...میگن که باید دووم بیاریم تا بشریت دووم بیاره...اون نقاشی لعنتی پشت رییس...دادن تا با گل صورت هممون رو روی اون دیوار بزرگ حک کنه...خم شدیم و کل شهر روی دوشمونه..."
-" درسته...دنیا روی شونه های کارگراست"
-"درسته...ولی من تنها چیزی که روی شونه هام حس می کنم سنگینی رییس و دور و بریاشه...یطوری رفتار می کنن انگار دنیا به اونا نیاز داره"
مارگا مکثی کرد و سپس رفت تا غذا را بیاورد در مسیر اجاق گاز گفت" اگه انسان در طول تاریخ حرف رییس یا رهبرش رو گوش نمی داد الان به اینجا نرسیده بودیم"
سم هم سریع گفت" کاش هیچوقت به اینجا نمیرسیدیم...که مثل موش ها به زیر زمین پناه بردیم و سطح زمین رو پر از صفحات خورشیدی کردیم...ما ترسوییم...ترسو"
مارگا نفس عمیقی کشید به یاد داشت معشوقه اش هم در اخرین روز های حضورش در جمع گرم خانواده چنین حرف هایی می زد.
-"باید با این شرایط بسازیم سم...بهتر از اینه که طغیان کنیم و بشریت رو نابود کنیم...غیر اینه؟"
سم در موازات خشم مادر خشمگین شده بود گفت" اگه با طغیان ما بشریت نابود میشه بزار بشه...مگه برای زندگی به این جهان نیومدیم؟ پس چرا داریم بدتر از حیوون زندگی می کنیم؟"
مارگا دیگر تسلیم شده بود ولی دوست نداشت از در منطق که در آن شکست خورده بود وارد شود پس قضیه را احساسی کرد" خواهش می کنم سم...میشه به هیچ چیزی جز زنده موندن فکر نکنی؟ من نمی خوام تو رو هم از دست بدم..."
اخم سم کمرنگ تر و کمرنگ تر شد و سپس از سر میز شام بلند شد مارگا با نگرانی گفت" کجا میری...بشین غذات رو بخور سم" سم هم قبل از اینکه به بالکن برسد گفت" میل ندارم مادر...متاسفم برای این حرفام"
سم وارد بالکن شد میله ی نزدیک بالکن را گرفت و از آن بالا رفت. رفت و رسید به پشت بام...همانجا لب پشت بام نشست و به شهری که روبه رویش قرار داشت نگاه کرد. در نقاط مختلف آن صدای آژیر پلیس ها به گوش می رسید و رنگ آبی اناری آژیر های آنان به وضوح دیده می شد.
سپس به ستون های آسمان نگاه کرد که چطور سقف را نگاه داشته بودند. از وقتی که تشعشعات جنگ هسته ای زمین را فرا گرفت انسان راه دیگری برای بقا برگزید. سطح زمین را پر از صفحات خورشیدی کرد و به زیر زمین پناه برد. انرژی تجدید پذیر و پاک جاگزین انرژی های آلوده شد. بشر به زیر زمین پناه برد و برای استمرار در زندگی فلاکت بار بشر مسیری سخت را انتخاب کرد.
بیش از نود و نه درصد مردم بازمانده زیر زمین را کارگران تشکیل می دادند آنها با استفاده از پیشرفته ترین ابزار آلات به هدایت گرمای زمین زیر پایشان پرداختند تا انرژی مورد نیاز بشر را تامین کنند زیرا رفته رفته دود تشعشعات روی صفحات خورشیدی می نشست و کم و کم انرژی جهان کاهش میافت.
سم هم یکی از کارگران بود. او و دوستانش علاوه بر کار در معدن یک گروه کوچک دوستانه هم تشکیل داده بودند گروه "روگس" نامی بود که برای خود انتخاب کرده بودند.آنها یاغی های دنیای زیر زمین بودند. چند نوجوان که پارکور را از یک پارکور کار کور به نام استاد شیمون آموخته بودند و در نقاط مختلف شهر سرک می کشیدند و گاها با گانگستر های شهر درگیر می شدند.
سم در حالی که لبه ی بام نشسته بود به کف دستش نگاه کرد. چهره ی مینا یکی از بهترین اعضای گروه روگس کف دستش پدیدار شده بود.
-"سلام سم...چه خبر؟ امشب به نظر خیلی آروم میاد...از سمت دیگه مادرم انگار بهم شک کرده..خواستم بگم اگه برنامه ای هست من نیستم"
سم هم ویسی برای مینا فرستاد" نه...امشب حسش نیست...به قول تو امشب خیلی آرومه..."سپس سرش را بلند کرد و به گنبد آسمان نگاه کرد ستارگان و ماه که همگی درواقع یک تصویر مصنوعی بودند همچنان حس واقعی بودن نداشتند.
سم قصد پایین رفتن را داشت که ناگهان جسمی بزرگ و سنگین درون کارتن های گوشه بام افتاد. آنقدر سنگین به نظر می رسید که سم را شوکه کرد.کارتن ها فرو رفتند.سم دوباره به روی بام بازگشت و به کارتن ها نگاه کرد.
دستی از زیر کپه کارتن ها بیرون آمد...سم دوید و برخی از زباله ها را از روی جسم نیمه جان غریبه کنار کشید.یک مرد با پراهن سفید و کراوات سرخ.
-"تو از کجا پیدات شد؟" مرد سرفه کرد و خون از دهانش خارج شد و روی چانه اش ریخت و سپس در حالی که گویی آخرین نفس هایش را می کشید به سم گفت" بالا...برو بالا..."
سم سرش را بلند کرد. درست در گوشه ی گنبد آسمان گویی حفره ای درخشان ایجاد شده بود.سم بلند شد و به گنبد آسمان نگاه کرد که چقدر سریع تاریک شد.
ادامه دارد...