شجریان برای من زنده کننده خاطرات بسیار زیادی است. خاطراتی اکثرا خوب و گاها بد. اما اینها مساله نیست. مساله اصلی این است که شجریان یکی از بزرگترینها بود. یکی از مشاهیر. و جایگاهش در خاطره جمعی تک تک ایرانیان محفوظ خواهد بود.
همینطور شاید شجریان یکی از آخرینها باشد. آخرین کسانی که از موسیقی اصیل ایرانی باقی ماندهاند. عدهای میگویند زمان موسیقی اصیل و سنتی گذشته است. این افراد حتی نمیدانند راجع به چه چیز صحبت میکنند.
موسیقی اصیل و سنتی سخت است، نیاز به تمرین بسیار زیادی دارد و از همه مهمتر باید عاشق موسیقی باشید تا آن را درک کرده و بتوانید آن را اجرا کنید. خوانندگان امروز به ندرک عاشق موسیقی هستند. اما شجریان بود. شجریان موسیقی را با تمام وجودش درک کرده بود و صدایش به تنهایی یکی از آلات موسیقی بود. کمتر کسی امروزه میتواند چنین باشد.
جایی شاملو گفته بود که اصولی مانند قافیه و ردیف و وزن آزادی را از شاعر میگیرد. اما شاملو نمیدانست همین اصول هستند که تفاوت میان شعر و غیر شعر را معین میکنند. اگر اصولی نباشد کار سادهتر است اما در عین حال دیگر چیزی نیز وجود ندارد. اگر وزن و قافیه نداشته باشیم سرودن شعر سادهتر است اما دیگر شعر نیست. اگر اصول موسیقی مانند تحریر و ... نباشد کار بسیار راحتتر است اما دیگر موسیقی نیست.
نمیدانم شاید زمانی برسد که دیگر کسی نتواند صدای چهچه یک خواننده را بشنود اما خوش حالم که حداقل در زمانهای زندگی میکردم که اگرچه اساتیدی مانند بنان و اقبال آذر در آن نبود اما حداقل کسانی مانند شهرام ناظری و شجریان را درک کردهام. زمانهای که هنوز از موسیقی هنوز قسمتی باقی مانده است.
روحش شاد و یادش گرامی.