ما معمولاً فقط نتیجه نهایی را می‌بینیم: برد یا باخت. اما پشت هر نتیجه، نبردی ذهنی در جریان است. بازیکنان، از مبتدی تا حرفه‌ای، ممکن است در سه تله روانی تکراری گرفتار شوند؛ اشتباه‌هایی که تا وقتی آگاهانه متوجه‌شان نشویم و برای تغییرشان کاری نکنیم، بارها در مسابقه تکرار می‌شوند.
این سه اشتباه را در دوران مربی‌گری‌ام بارها از نزدیک دیده‌ام:
به امتیازی فکر می‌کنید که همین حالا از دست رفته است. توپ رفته و امتیاز تمام شده، اما ذهن شما هنوز در همان لحظه مانده است. وقتی تمرکز در لحظه حال نباشد، هدایت ضربه بعدی هم ناممکن می‌شود.
در امتیازهای حساس و نزدیک، ترس از اشتباه فعال می‌شود و بازیکن شروع به محافظه‌کاری می‌کند. این نگرانی بدن را سفت می‌کند و این انقباض مستقیماً مچ دست را قفل می‌کند؛ در نتیجه سرعت بک‌هند افت کرده و ریتم بازی به‌هم می‌ریزد.
بعضی بازیکنان وسط مسابقه تلاش می‌کنند فرم ضربه یا مکانیک حرکت را تغییر دهند. مسابقه زمان بازسازی تکنیک نیست؛ زمان رقابت با داشته‌ها و مهارت‌هایی است که از قبل تمرین کرده‌اید.
به بازیکنانم پیشنهادی می‌دهم که ساده به نظر می‌رسد، اما اجرای آن اراده می‌خواهد: با ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر توان‌تان ضربه بزنید.
به‌جای سفت کردن عضلات یا وسواس روی نتیجه، تمرکزتان را روی ضربه‌ای روان و کنترل‌شده بگذارید؛ به‌ویژه هنگام حمله. اگر بازیکن دفاعی هستید، همین تمرکز را روی کنترل جهت و ثبات ضربه‌ها پیاده کنید.
تمرین این هفته:
هر وقت متوجه شدید ذهنتان درگیر امتیاز ازدست‌رفته است یا در امتیاز حساس احساس گرفتگی کردید، یک نفس عمیق بکشید و شدت ضربه را روی ۷۰ درصد تنظیم کنید. دنبال ضربه معجزه‌آسا نباشید؛ روی حفظ ریتم تمرکز کنید.شما در امتیازهای حساس معمولاً با کدام‌یک از این سه تله روانی روبه‌رو می‌شوید؟ در بخش نظرات بنویسید.
