
پیش از او غروب را می ستودم
بر بلندای تپه می نشستم
و منتظر می ماندم
منتظر سر گذاشتن خورشید بر شانه های زمین
با او، اما
غروب، موسیقی رقص ما بود
فیلمی که هنگام عشق بازی
بر کرانه آسمان پخش می شد
آرام سر بر شانه هایم می گذاشت
و نوازش مو هایش...
حرارت لب هایش...
بلندای تپه بی او از کف اقیانوس ها هم عمیق تر است
اینجا نرگسی روییده
چشمان او را
در پس گلبرگ هایش جستجو می کنم
آیا او نیز روزی به این گلبرگ ها چشم دوخته؟
از باد سراغ خنده هایش را می گیرم
نکند آنها را در دور دست ها رها کرده باشد؟
از اینجا
غروب را تماشا می کنم
چهره او را می بینم
که سر بر شانه های من می گذارد
آیا او نیز این را می بیند؟
آیا هنگامی که غروب را تماشا می کند
گرمای شانه های من را بر روی گونه هایش احساس می کند؟
اگر چنین باشد
همین برای من کافیست