
سوزانندگی آتش را می توان مهار کرد. جریان آب را می توان منحرف ساخت و سنگینی خاک را می توان جابهجا کرد. اما در برابر گذر باد نمی توان مقاومت کرد. باد با بی تفاوتی نسبت به وجودت، بر تو می وزد و از تو عبور می کند. باد را تنها می توان همراه شد.
تحلیلی از فیلم (باد ما را خواهد برد)
فیلم درباره مرگ است؟ یا در تلاش برای ارائه معنایی از زندگی؟ هیچکدام! اصلا مرگ و زندگی چیز های جدا و قابل تفکیکی نیستند که بتوان هر کدام را جدا از دیگری درک کرد یا به تصویر کشید. دوگانه مرگ و زندگی پوچ است. نمی توان درباره ایده کیارستمی حکم کرد، اما احتمالا او هم با چنین قضیه ای موافق بوده. مرگ چیز غریبی نیست. ما هستیم که با او غریبه می شویم. مرگ با ما متولد می شود، در طول عمر ما را همراهی می کند، جایی به آن نزدیک می شویم و جایی دور. در حقیقت، عُمر، فاصله ای است میان زندگی و مردگی.
اتفاقا "باد ما را خواهد برد" هم در چنین فاصله ای طی می شود. خود فیلم استعاره ای است از حرکت انسان میان قطب های مرگ و زندگی. فیلم هیجان و احساس ما را اشباع نمی کند. همانطور که آن را کاملا خالی هم نمی کند. امری کاملا عمدی و آگاهانه که شاخصه فیلم محسوب می شود. فیلم نسبتا طولانی است و ضرب آهنگ آن، آٰرام و کند. دیالوگ ها اغلب ساده و تکرار شونده اند. اما زیبایی های بصری محیط و دوربین توانای کیارستمی، به همراه شیرینی دیالوگ ها و تراوت شعر ها، آن را تعدیل می کند. تماشای فیلم احساس توأمان خسته کنندگی و نشاط را ایجاد می کند. فاصله ای میان مرگ و زندگی.
از جایی به بعد متوجه چرخه تکرار شونده فیلم می شویم. ناگهان خود را میان روزمرگی آقای مهندس پیدا می کنیم. اصلاح صورت، گفتگو با پسربچه و جویای حال بیمار شدن، بالا رفتن از تپه برای تماس تلفنی، درد و دل با مرد جوان و همین. بیشتر مدت فیلم به همین کار های تکراری روزانه صرف می شود. دیگر با این روزمرگی خو گرفته ایم که ناگهان زنجیر از هم می پاشد. اتفاق جدید می افتد که اولین و تنها سکانسِ شب فیلم گواهی دهنده آن است. پیر زن مرده است. حادثه ای که انتظار آن گروه فیلم برداری را زمین گیر کرده بود، بالاخره اتفاق افتاد. و بیننده که در خیال روزمرگی آقای مهندس غرق شده بود، با این سیلی محکمِ ناگهانی، به خود می آید و مات و مبهوت، سعی در ارزیابی موقعیت دارد و با حیرت پیش خودش می گوید: اِ !؟ همین ظهور ( اِ ) ، جان فیلم است. تمام فیلم کاشت و پرداخت شده تا در نهایت همین "جا خوردن" کشت شود. مرگ نیز به همین شکل می آید. ساکت و خاموش، جایی در پس زمینه منتظر می ماند و درست زمانی که به روزمرگی زندگی خو گرفته ایم و مرگ را چیزی بعید و دور می دانیم، ناگهان روبروی ما ظاهر می شود. و ما با بهتی که چشمان مان را فرا گرفته، ناگزیر تسلیم او می شویم.
لحظه ای.
و پس از آن، هیچ.
...
باد ما را با خود خواهد برد.