
باران ریزی میبارید؛ از آن بارانهایی که نه زمین را سیراب میکند، نه آدم را خشک میگذارد. مردی ژندهپوش، با چهرهای فرسوده و چشمانی گودافتاده، کنار درِ میخانه نشسته بود. سرش پایین بود و شانههایش با هر هقهق میلرزید.
رهگذران از کنارش میگذشتند، بعضی نگاهش میکردند و بعضی نه؛ اما صدای گریهاش آنقدر سنگین بود که از پشت دیوارهای کاهگلی میخانه هم شنیده میشد.
درون میخانه، مستان دور چراغی نشسته بودند. جامها در دستشان بود و خندهها میان دود و نور میچرخید. ناگهان یکی گفت: «این صدای گریه از کیست؟»
دیگری گوش سپرد. گفت: «این گریه، گریهی معمولی نیست؛ انگار کسی دارد از ته جانش فرو میریزد.»
یکییکی از جا برخاستند و بیرون آمدند. دور مرد حلقه زدند. پیرمردی که ریش سپیدش تا سینه میرسید، پرسید: «ای مرد، چه بر تو گذشته که اینگونه اشک میریزی؟»
مرد سر بلند کرد. چشمهایش سرخ بود. گفت: «من زمینی هستم که سالهاست کسی در آن چیزی نکاشته. حاصلخیز بودم، اما بیزارع ماندم. راهی داشتم، اما کسی نبود دستم را بگیرد. هرجا رفتم، بنبست بود. هرکه را صدا زدم، جوابی نشنیدم.»
مستان به هم نگاه کردند. سکوتی سنگین میانشان افتاد.
در همین هنگام، درِ میخانه باز شد و ساقی بیرون آمد. مردی بلندبالا با چشمانی آرام، که انگار چیزی فراتر از دیگران میدید. نگاهی به سالک انداخت و لبخند زد.
گفت: «اندوه مدار. تو درِ درستی را کوبیدهای.»
بعد رو به جمع کرد و گفت: «این مرد از جنس ماست؛ فقط دیر رسیده.»
مستان بیهیچ حرفی دست در کیسههای خود کردند. یکی چند سکهی نقره گذاشت، دیگری زر، یکی نان، یکی لباس، و دیگری گفت: «من او را تا منزلش همراهی میکنم.»
هیچکس از روی منت چیزی نداد. در نگاهشان نه ترحم بود، نه تکبر؛ فقط مهری خاموش جریان داشت.
سالک مات مانده بود. اشکهایش هنوز میریخت، اما دیگر طعم تلخی نداشت.
آن شب، میگویند در آسمان سکوت عجیبی افتاد. فرشتگان، که همیشه به تماشای کار آدمیان بودند، خاموش شدند.
و خدا، با نگاهی به آن جمعِ مست و آن مردِ شکسته، لبخند زد و گفت:
«باز هم آفرین بر این مخلوق؛
آنگاه که از خود تهی میشود، از فرشتگان نیز فراتر میرود.»
#داستان
#داستان_کوتاه
#داستان_نویسی
#احمد_محمدی