
هر صبح، پیش از آنکه حتی آفتاب فرصت کند بر پنجره بتابد، از خواب برمیخاست و احساس میکرد در میان شهری قدم میزند که سالها پیش ویران شده است. خیابان ها زیر لایهای از برف خاموش مانده بودند؛ نه صدای کودکی میآمد، نه پنجرهای گشوده میشد. برف، خرابیها را پنهان کرده بود، اما نتوانسته بود آنها را از میان ببرد.
او خودش نیز شبیه همان شهر بود؛ در ظاهر آرام، اما در درون، دیوار به دیوارش فرو میریخت. سکوتش دیگر آنقدر طولانی شده بود که حتی خودش صدای قلبش را هم غریبه میشنید. هر روز، اندکی از آنچه بود، فرومیریخت و چیزی برای ساختن بجای آن نمیآمد.
گاهی خودش را به لشکری میمانست که پس از جنگ، فرماندهاش را گم کرده است؛ سربازانی خسته که نمیدانند باید پیش بروند یا بازگردند. نه دشمنی مانده بود که با او بجنگند، نه رهبری که راه خانه را نشانشان دهد. تنها سرگردانی بود و غربتی که در هر قدم سنگینتر میشد.
اما حقیقت، سادهتر از همهی این تصویرها بود.
او عاشقی بود که هر صدای پا را با امید از جا برمیخاست، هر کوبهای بر در را نشانهای از بازگشت میپنداشت و هر غروب، با دری که همچنان بسته مانده بود، دوباره مینشست.
شهر ویران، لشکر بیفرمانده و آن سکوت بیپایان، همگی نامهای دیگری برای یک انتظار بودند؛ انتظاری که سالها بود پشت همان در ایستاده بود و هنوز دلش باور داشت شاید فردا، این بار، کسی از آن سوی آستانه وارد شود.
#داستان
#داستان_کوتاه
#نویسندگی_خلاق
#احمد_محمدی